🔹اهمیت بالای سفر وزیر خارجه عمان به واشنگتن ‌ سفر فوری بدر البوسعیدی به واشنگتن بلافاصله پس از دور سوم مذاکرات ژنو، رخدادی کم‌سابقه در کارنامه میانجی‌گری‌های عمان است و به خودیِ خود اهمیت و حساسیت بالای این سفر را نشان می‌دهد. ‌دیدار اولیه با جی‌دی ونس نشان می‌دهد عمان می‌خواهد پیام مذاکرات را مستقیم و بدون اتکا به گزارش ویتکاف-کوشنر به سطح بالای سیاسی منتقل کند. ‌همچنین احتمالا گره یا اختلاف جدی در مذاکرات وجود دارد؛ وقتی میانجی به واشنگتن می‌رود، احتمالا یعنی تصمیم نهایی فراتر از تیم مذاکره‌کننده است و نیاز به جمع‌بندی در سطح کاخ سفید دارد. ‌از سوی دیگر، زمان‌بندی فشرده می‌تواند نشانه نزدیک بودن یک تصمیم مهم باشد؛ عمان ممکن است بخواهد روی نحوه جمع‌بندی برای جنگ یا شروط نهایی برای مذاکره اثر بگذارد. به ویژه وقتی پای ضرب الاجل در میان باشد. شاید برای خرید زمان بیشتر! ‌این سفر نشانه ورود به مرحله تصمیم‌گیری سیاسی نهایی در کاخ سفید است؛ ادامه مسیر دیپلماسی یا رویارویی! ✍مصطفی نجفی 🆔@world_order

‌نفت با توجه به عدم موفقیت مورد نظر از مذاکرات ژنو، مسیر صعودی خود را ادامه داد و از صبح امروز تاکنون به ۷۲٫۳۴ دلار رسیده است که بالاترین قیمت نفت در هفت ماه گذشته محسوب می‌شود. ✍️ عبداله باباخانی 🆔@world_order

افزایش قیمت نفت، اطلاعیه چین مبنی بر خروج ترک اتباعش از ایران (بر فرض صحت)، پیام سفیر آمریکا در اسرائیل به اتباع خود در سرزمین‌های اشغالی، تخلیه کارکنان غیرضروری آمریکا از سفارت خود در اورشلیم، اين‌ها منطقاً (نه لزوماً) می‌تواند نشانه‌ای از قریب‌الوقوع‌بودن جنگ باشد. واقعیت این است که آمریکا قصد یکسره کردن کار ایران را کرده است. حملات معمولاً در روز‌های تعطیلی آمریکا انجام می‌شود. مگر این‌که توافقی صوری رخ دهد. خداوند قادر و دست او یعنی #مهدی، حامی و نگه‌دار #ایران و ایران‌دوستی چون #آیت‌الله_خامنه‌ای باد. 🆔@world_order

جنگ فرسایشی در کار نخواهد بود. این‌بار جنگی #محدود، #فناور‌ی‌محور ولی #سخت رخ می‌دهد. پیش‌بینی در شرایط پیچیده‌ی کنونی سخت است. بیشتر ممکن است رخ بدهد و به اندازه‌ای هم ممکن است نشود. شواهدی بر عدم جنگ هم وجود دارد؛ دقیق‌بودن ترامپ در محاسبات اقتصادی، به‌مصلحت‌نبودن روند جنگی منطقه برای آمریکا، برخی نیز می‌گویند ممکن است اسرائیل حمله را شروع کند و اگر جنگ خوب پیش برود آمریکا هم وارد شود. 🆔@world_order

مدودف: انگلیس مقصر درگیری پاکستان و افغانستان است 🔹نایب رئیس شورای امنیت ملی روسیه: تنش بین پاکستان و افغانستان نتیجۀ سیاست استعماری فاجعه‌بار انگلیس و مرزهایی است که خودسرانه ترسیم کرده است. جاه‌طلبی‌های امپریالیستی لندن باید پایان یابد. @Farsna

علاءالدینوف: همه می‌دانیم پس از ایران، نوبت روسیه خواهد بود 🔻فرمانده نیروهای ویژه «آخمات» در نیروهای مسلح روسیه 🔹آغازگر اصلی جنگ علیه ایران، اسرائیل است. نتانیاهو هرگز پنهان نکرد که هدفش حذف تدریجی کشورهای منطقه است. 🔹اسرائیل فکر می‌کرد ایران نمی‌جنگد و عملیات بزرگی در تابستان تدارک دید. نتانیاهو از مردم ایران خواست قیام کنند، اما مردم ایران متحد شدند. حتی تلاش برای فعال‌کردن سلول‌های خفته و عوامل نفوذی در ایران نیز شکست خورد. 🔹رهبری نظامی و سیاسی روسیه در هر اقدام مهمی از ایران حمایت خواهد کرد و در صورت وقوع جنگ، در کنار ایران خواهد بود. همه می‌دانیم بعد از ایران، نوبت به روسیه خواهد رسید. این یک جنگ واحد است که در جبهه‌های مختلف علیه ما جریان دارد. 🔹اولین درس از جنگ اوکراین این است که جنگ شر است و بهترین جنگ، جنگی است که آغاز نشود. درس دوم این است که هیچ چیز مطابق نقشه پیش نمی‌رود. ما وارد جنگ با یک کشور شدیم اما اکنون عملاً با تمام ناتو می‌جنگیم. درس سوم، تغییر ماهیت جنگ است. امروزه جنگ با رباتیک و پهپادهاست. اما مهمترین میدان نبرد امروز، فضای مجازی و جنگ اطلاعاتی است. 🆔@world_order

آرش رئیسی‌نژاد: از «دکترین پیرامون» تا «دکترین پیرامونِ پیرامون»: از بن‌گوریون تا نتانیاهو دکترین پیرامون (Periphery Doctrine) اسرائیل بر پایه این ایده شکل گرفت که اسرائیل محاصره‌شده در دریایی از دشمنی عربی، نیازمند روابط استراتژیک با کشورهای غیرعربی پیرامون سرزمین‌های عربی است؛ کشورهایی همچون ایران، ترکیه و اتیوپی. در کنار این سه کشور، اسرائیل به همکاری با اقلیت‌های غیرعرب و سنی جهان عرب همچون کردها، مارونی‌های لبنانی، جامعه قبطی مصر چشم دوخته بود. اما ستون اصلی این معماری امنیتی، ایران بود؛ سنگ‌بنای دکترین پیرامون اسرائیل. در آغاز، اسرائیل برای ایران اهمیت بنیادین نداشت. شاه در پی فناوری اسرائیل و نفوذ لابی یهودیان در آمریکا برای مهار شوروی بود. اما با رشد پان‌عربیسم و کوتاهی ۱۹۵۸ عراق، اسرائیل در نگاه شاه به بازیگر مکمل توازن قوا در برابر ناسیونالیسم عربی تبدیل شد. با وقفه صادرات نفت ایران در بحران سوئز، تهران و تل‌آویو پنهانی خط لوله ایلات–عسقلون را ساختند و کانال سوئز را دور زدند. همکاری‌های نظامی به خرید موشک‌های گابریل و سامانه‌های ارتباطی پیشرفته رسید و در اوایل دهه ۱۹۷۰ دو کشور پروژه موشکی «گل» را آغاز کردند. پایه اصلی شراکت ایران و اسرائیل تهدید مشترک و منطق توازن قوا بود: اسرائیل بغداد و قاهره را از مرزهای غربی ایران دور نگه می‌داشت و ایران از پیوستن عراق به ارتش‌های عربی علیه اسرائیل جلوگیری می‌کرد. مهم‌ترین نماد دکترین پیرامون اما همکاری سه‌گانه ایران–اسرائیل–کردها بود. این شراکت تا قرارداد الجزایر در مارس ۱۹۷۵ برقرار ماند؛ توافقی که شکاف مهم میان ایران و اسرائیل را رقم زد. همکاری ایران و اسرائیل به‌ظاهر پایدار بود، اما تل‌آویو سودای گوشمالی شاه را داشت و شاه نیز دست اسرائیل را در پس حمایت برخی رسانه‌های خارجی از انقلاب می‌دید. دگرگونی‌های ژئوپلیتیک دهه ۱۹۷۰ اما ضرباتی سهمگین به دکترین پیرامون وارد آورد؛ ضرباتی که سرانجام به فروپاشی دکترین بن‌گوریون انجامید. نخست، کودتای مارکسیستی در اتیوپی در ۱۹۷۴ به خروج این کشور از حلقه شرکای اسرائیل انجامید. با سقوط هایله سلاسی یکم در ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۴، درک (دولت نظامی موقت سوسیالیست اتیوپی) نظام سلطنتی اتیوپی را برچید و اتیوپی را یک دولت مارکسیست–لنینیست با نامید. ضربه اصلی اما در ۱۹۷۹ فرا رسید. آنجا که محمدرضا شاه پهلوی تاج و تخت خود را طی انقلاب اسلامی به رهبری آیت‌الله خمینی از دست داد. انقلاب ۵۷ نه تنها فروپاشی مرکز ثقل دکترین پیرامون را در پی داشت، بلکه ایران را از مهم‌ترین، محوری‌ترین و ژئوپلیتیکی‌ترین شریک اسرائیل به دشمن ایدئولوژیک آن تبدیل کرد. انقلاب «گرایش» دکترین پیرامون را به نقطه‌ای ضداسرائیلی تبدیل کرد و با فروپاشی سنتو، شبکه هم‌پوشان امنیتی منطقه را نابود ساخت و اسرائیل را از یک دایره کامل امنیتی محروم نمود. در دهه اخیر نیز دینامیک منطقه با دگرگونی ترکیه از شریکی خاموش به قدرت منطقه‌ای ضداسرائیلی تغییر یافته است. آنکارا که در دوران عدنان مندرس به تل‌آویو نزدیک بود، با قدرت‌گیری نوعثمانی‌گرایی به رهبری رجب طیب اردوغان نفوذ خود را در قفقاز و دریای مدیترانه بسط داد و با ترکیه با سقوط اسد و گماشتن متحد خود، جبهه‌ای در سوریه، به رقیبی مستقیم برای اسرائیل بدل شده؛ جایگاهی که پیش‌تر ایران اشغال می‌کرد. با فروپاشی دکترین پیرامون بن‌گوریون در نیم‌سده گذشته، رهبران اسرائیل کوشیده‌اند تا معماری نوین جایگزینی را دنبال نمایند. در این میان، بنیامین نتانیاهو کوشیده است تا در کنار «پیمان ابراهیم» و بازگشتی در میان کشورهای جهان عرب از دست رفتن کشورهای پیرامونی (ایران، ترکیه، اتیوپی) را با اتحاد با کشورهایی جبران کند که این سه قدرت را محاط می‌کنند. به بیان دیگر، تل‌آویو چشم به «پیرامونِ پیرامون» دوخته است. این کشورهای «پیرامونِ پیرامون» عبارتند از: هند، جمهوری آذربایجان، یونان، سومالی‌لند، سودان جنوبی و قبرس هر کدام از این کشورها نیز کارکرد ویژه ژئوپلیتیکی (در کنار اقتصادی–تکنولوژیک) در سیاست امنیت ملی اسرائیل دارند: • هند: برای مهار چین و کنترل اقیانوس هند • جمهوری آذربایجان: برای فشار ژئوپلیتیکی بر ایران در قفقاز • یونان: برای موازنه ترکیه در شرق مدیترانه • سومالی‌لند: برای دسترسی به باب‌المندب و کنترل شاخ آفریقا • سودان جنوبی: برای کنترل نیل و نفوذ در مصر • قبرس: برای تقویت محور انرژی–امنیتی مدیترانه شرقی و موازنه ترکیه در اتصال به اروپا 🆔@world_order

این کشورها سه ستون پیشین دکترین پیرامون بن‌گوریون (ایران، ترکیه و اتیوپی) را در حلقه‌ای بیرونی احاطه کرده و بر آن‌ها فشار ژئوپلیتیکی غیرمستقیم وارد می‌کنند. اگر در دهه‌های نخست، راهبرد اسرائیل بر شراکت با قدرت‌های پیرامون جهان عرب برای شکستن انزوای منطقه‌ای استوار بود، امروز با تغییر موازنه‌های جهانی، منطق امنیتی نیز دگرگون شده است. تل‌آویو به‌جای اتکا به همان شرکای پیرامون، به سوی شبکه‌سازی با بازیگرانی رفته که آن قدرت‌ها را در محیط پیرامونی‌شان مهار می‌کنند؛ یعنی گذار از «شراکت با پیرامون» به «کمربند مهار پیرامون». بدین‌ترتیب، اگر بن‌گوریون با پیوند با ایران، ترکیه و اتیوپی حلقه انزوای عربی را شکست، نتانیاهو با هند، جمهوری آذربایجان، یونان، قبرس، سومالی‌لند و سودان جنوبی در پی شکل‌دهی به حلقه‌ای بیرونی موازن‌گر است. دیروز دکترین «پیرامون» شکل گرفت؛ امروز دکترین «پیرامونِ پیرامون». 🆔@world_order

شرحی کوتاه از دگرگونی در استراتژی ژئوپلیتیکی اسرائیل

‌‌ 🔴 اخبار اولیه از اصابت چند موشک به خیابان دانشگاه و محدوده جمهوری حکایت دارد. @Farsna

‌ 🔴 خبرگزاری رویترز به نقل از وزارت جنگ اسرائیل: اسرائیل حمله پیش‌دستانه‌ای را علیه ایران آغاز کرد. @Farsna

☝️☝️☝️☝️ دیروز (یک روز قبل از حمله) عرض شد ممکن است اسرائیل حمله را شروع کند و اگر جنگ خوب پیش برود آمریکا هم وارد شود.