۱۸:۴۹/ ۲۶ اسفند اصابت‌های امروز به ایست‌های بازرسی بسیار محدود بوده و به سازماندهی مجدد آنها انجامیده است. ایست و بازرسی‌های مردمی توسعه یافته است. @dolfiniran

۱۸:۵۰/ ۲۶ اسفند ایران در موج جدید عملیات وعده صادق ۴ محل.های تجمع نیروها و زیرساخت‌های جدید راداری امریکا را در منطقه هدف قرار داد. هدف اصلی این عملیات پیشگیری از اجرای برنامه دریایی دشمن است. @dolfiniran

۱۸:۵۳/ ۲۶ اسفند طی روزهای گذشته با تعداد قابل توجهی از کاربران غیرقانونی استارلینک که درصدد سازماندهی آشوب بودند برخورد شده است. استارلینک اکنون به یک ‘دام’ تبدیل شده است. @dolfiniran

۱۹:۰۳/ ۲۶ اسفند ارزیابی راهبردی: راهبرد تهاجمی ایران از امشب تغییر می‌کند. ویژگی اصلی دور جدید حملات، ضربه به اهدافی است که مستقیما مقامات و زیرساخت‌های حیاتی دشمن را در برمی‌گیرد. همچنین آهنگ نواخت ضربات بسیار تندتر از گذشته خواهد شد. شلیک موشک حاج قاسم برای نخستین بار در همین راستا انجام شده است. @dolfiniran

۱۹:۰۸/ ۲۶ اسفند ارزیابی عملیاتی: همزمان با وصول اطلاعاتی مبنی بر احتمال درگیری زمینی در جزایر خلیج فارس، فرمانده نیروی زمینی سپاه شخصا در جزایر حاضر شد. نیروهای نخبه سپاه و ارتش به طور کامل در جزایر مستقر ‌و در انتظار لحظه صفر درگیری هستند. @dolfiniran

🔺شوک معدنی دنیا با بستن تنگه هرمز/ ماجرا فقط نفت نیست! 🔹رضا موسایی سیاست‌پژوه صنعت و معدن: جهش قیمت نفت می‌تواند هزینه‌های عملیاتی معادن را افزایش داده و حاشیه سود آنها را نابود کند. سنگ آهن: بیشترین آسیب‌پذیری را دارد؛ به طوری که به ازای هر ۱۰ درصد افزایش قیمت نفت، هزینه‌های استخراج آن حدود ۴.۲ درصد رشد می‌کند. مس: با حساسیتی در حدود ۳.۵ درصد در رتبه بعدی قرار دارد. طلا: کمترین تاثیرپذیری مستقیم را داشته و نرخ افزایش هزینه‌های آن بین ۱.۹ تا ۲ درصد برآورد می‌شود. 🔹پیش‌بینی می‌شود اگر میانگین قیمت نفت به ۱۰۰ دلار برسد، هزینه‌های جهانی استخراج سنگ آهن تا ۲۰ درصد، مس ۱۶ درصد و طلا ۹ درصد جهش یابد. 🔹اما بحران معدنی فراتر از قیمت سوخت است، گزارش کامل را بخوانید. @khate_energy

اگر هم علی لاریجانی شهید شده باشد، نه تنگه هرمز باز می‌شود، نه سیاست جنگ ایران تغییر می‌کند، نه حتی شروط ایران برای پایان جنگ. ایران هیچ چیزی بلد نباشد، مدیریت ترور را از روز اول انقلاب یاد گرفته! 🗣️ Amir khorasani @twtenghelabi

⭕️اعتراض کره‌جنوبی به اقدام آمریکا برای انتقال سامانه «تاد» به غرب آسیا 🔻🔻🔻 با اسکرین‌شات همراه شوید @Screenshotpersian

این خبر مهمی است. این جنگ، نشان از در آستانه‌‌بودن نظم جدید است که از یک‌طرف ضعف آمریکا را برملا می‌سازد، و از طرف دیگر خیزش چین، قدرت روسیه و ایران را تقویت و ثبیت می‌کند. اکنون متحدین آمریکا در سرتاسر دنیا دیگر به اتحاد و ائتلاف‌های جدید فکر می‌کنند. به عنوان نمونه، الآن کره‌ی جنوبی و ژاپن در نهایت وضعیت «معمای امنیت» به‌سر می‌برند که با تضعیف آمریکا ما که متحد او بودیم چه سرنوشتی خواهیم داشت؟ نکند چین به ما حمله کند؟ اگر چین به ما هجوم ببرد، چگونه جلوی او را بگیریم. #نظم_جدید

📸 تصویر و گزارشی بی‌سابقه از اکسیوس؛ حلقه نزدیکان ترامپ پشیمانند، جنگ تصمیم اشتباهی بود! ‌ ⭕️ آکسیوس نوشت: جنگ ایران اولین باری است که راه گریز را بر ترامپ و سبک و سیاقش می‌بندد و نمی‌تواند به راحتی با اتکا به بداهه‌گویی از آن خلاص شود. ‌ 💢 براساس این گزارش برخی از افراد در حلقه نزدیکان ترامپ دچار حسی شده‌اند که یکی از مقامات آن را "پشیمانی خریدار" نامیده است، ترسی فزاینده مبنی بر اینکه حمله به ایران یک اشتباه بوده است. ‌ 🔻 «پشیمانی خریدار» اصطلاحی است که در سیاست به معنی پشیمانی از گرفتن یک تصمیم است! پارسینTV را به اشتراک بگذارید📲 🆔 @parsintv

💎 توصیه آقا در دیدار خصوصی، مناسب امروزمان ✍️علیرضا کمیلی سالها قبل با برخی اعضای هییت موسس جنبش عدالت‌خواه دانشجویی توفیق داشتیم تا در یک جلسه خصوصی برای گزارش فعالیت های مان خدمت آقای شهید برسیم. بعد از نماز خصوصی به اتاقی راهنمایی شدیم. ما چهار نفر بودیم و یک کاناپه چوبی آنجا بود که شک داشتیم همه جا بشویم. آقا فرمودند:« ده درویش در گلیمی بگنجند... بیایید نزدیک تر می نشینیم» و این بیست دقیقه بهترین لحظات زندگی من بود که شانه به شانه ایشان نشستم. متنی را نوشته بودیم که خواستم آنرا بخوانم ولی حضرت آقا گفتند بدهید خودم می خوانم. مثل همیشه نکته سنجی های ادبی وجود داشت مثل اینکه به واژه «ممنوع السخنرانی» کنایه زدند که ترکیب نارسایی است و البته از اعضای دفتر خواستند موضوع این ممنوعیت برای دو سخنرانی انقلابی را پیگیری کنند. نکات و تذکراتی را پس از خواندن هر بخش می فرمودند که از بیان آنها می گذرم ولی آنچه در پایان جلسه گفتند مثل حکاکی بر جان من نشست و آنرا سرمشق خود قرار دادم. با این مضمون فرمودند: «حرف حق را به درستی بزنید مطمین باشید روی همه اثر می گذارد. ویژگی حق این است لذا حتی آدم مغرض هم با شنیدن آن نرم می شود ولی او بخاطر غرضی که دارد خلاف آنرا بروز می دهد!» از آن روز بود که به این نتیجه رسیدم باید با همه گفتگو کنیم خصوصا کسانی که از ما فاصله دارند یا با ما قهر هستند! اگر منطق ما درست باشد و در بیان آن صادق باشیم حتما اثربخش خواهد بود چون محل اثر حرف حق، دل هست نه گوش و ذهن! بنظرم امروز این توصیه ضروری است خصوصا برای ماهواره بین های مسموم شده... دلها دست خداست. ما فقط باید درست بگوییم. مابقی دست اوست. "مثل بهشتی"؛ منعکس‌کننده بهترین تحلیل‌ها؛ عضو شوید👇 ✅️ @mesle_Beheshti‌

🌕مردم، خیابان و خودآگاهی تاریخی: نقدی بر توهمات روشنفکری در شناخت جامعه ایرانی ✍️#الهام_ربیعی پرسش از اینکه «مردم کیستند؟»، یکی از بنیادین‌ترین مناقشات فکری و اجتماعی است. مواقعی، جریان‌های روشنفکری با پیش‌فرض قرار دادن یک شکاف و تضاد ذاتی میان «دولت و ملت»، مردم را صرفا در نقطه مقابل حاکمیت تعریف می‌کنند. این تقلیل‌گرایی مفهومی، به یک مغالطه آشکار منجر می‌شود: اگر بخش مهمی از جامعه، دولت را نماینده اراده خود بدانند و با آن همراهی کنند، طبق این پیش‌فرض، از دایره «مردم بودن» اخراج می‌شوند. برای شناخت دقیق جامعه ایرانی و نقد نگاه‌های تقلیل‌گرایانه، باید از سطح مشاهدات محدود و موردیِ شخصی فراتر رفت و به لایه‌های عمیق‌تر هویتی، فرهنگی و تاریخی توجه کرد.در تعریف یک پدیده، یا باید به ویژگی‌های ذاتی آن ارجاع داد و یا آن را در مقایسه با «دیگری» (آنچه که نیست) بازشناخت. تعریف مردم در تقابل مطلق با دولت، یک خطای شناختی است. در ایران، دولتِ برآمده از انقلاب، حاصل اراده جمعی بوده و از قضا قرار است نماینده مردم باشد. در شرایطی که انقلاب 57 و حاکمیت برآمده از آن مورد تهدید مستقیم و علنیِ خارجی قرار گرفته، کسانی که این روزها در سراسر ایران، در میدان‌ها و خیابان‌ها حضور دارند و تجلی عینی اراده‌ای جمعی هستند، با هیچ معیاری از دایره مردم خارج نیستند. مغالطه روش‌شناختی تقلیل مفهومیِ کلان‌واژه‌ی «مردم» به مشاهدات خرد، حاشیه‌ای و ایزوله، از منظر جامعه‌شناختی فاقد اعتبار تحلیلی است. جامعه‌شناسانی که با تعمیم چند مشاهده‌ی محدود از کنشگرانِ مستقر بر پشت‌بام‌ها (نظیر فردی با دوربین یا در حال رقص در سایه‌ی بمباران) به کلیت جامعه، دچار یک خطای آشکارِ «تقلیل‌گرایی روش‌شناختی» می‌شود. پرسش بنیادین در اینجا ناظر بر سیاستِ طرد و شمول در «بازنمایی» است: با چه منطق و معیار علمی، یک تحلیل‌گر به خود حق می‌دهد مشاهدات خُرد و مطلوبِ خود را به عنوان نمادِ «مردم» برساخت کند، اما عاملیت و حضورِ متراکمِ جمعیت حاضر در خیابان‌ها را -که حاملِ اراده و مفصل‌بندیِ هویتی متفاوتی هستند- از دایره‌ی مفهومیِ ملت خط بزند؟ این رویکرد، که در آن بخشِ خاصی از جریان روشنفکری، نادیده‌انگاری عامدانه‌ی صدای جامعه و تطهیرِ شادمانی از تجاوز خارجی را برمی‌گزیند، نمایانگر استمرارِ سنتِ مطلق‌گرایی، انحصارطلبی در بازنمایی واقعیت، و مسئولیت‌گریزیِ ساختاری در این جریان است. تعلیق مسئولیت این امتناع از پذیرش مسئولیت، در مواجهه‌ی این جریان با تاریخ و «دیگریِ» خود (حاکمیت) به شکلی رادیکال‌تر بروز می‌یابد. زمانی که نویسنده برای توجیه استدلالِ خود به واقعه‌ی تاریخیِ «سقوط اصفهان» استناد می‌کند، با اتخاذ یک خوانشِ یک‌سویه، تمامیتِ بارِ تقصیر و فروپاشی را منحصراً به ساختار حاکمیت تقلیل می‌دهد. این منطق، در عمل به «سلبِ عاملیت اخلاقی و تاریخی» از کنشگران منجر می‌شود؛ یعنی کسانی که با تشخیصِ غلط، فقدان خودآگاهی یا هم‌سویی با نیروی متخاصم، به اردوگاه دشمن می‌پیوندند، از هرگونه پاسخگویی مبرا می‌شوند. در واقع، این مفصل‌بندیِ معیوب، نوعی تئوریِ «تعلیقِ مسئولیت شهروندی» را صورت‌بندی می‌کند؛ گویی فرضِ فساد یا ناکارآمدیِ حاکمیت، به مثابه‌ی یک مجوزِ مطلق عمل می‌کند که به افراد حق می‌دهد خود را از هرگونه تعهدِ ملی آزاد دانسته و هم‌دستی با متجاوزِ خارجی را به عنوان کنشی مجاز و فاقدِ عقوبتِ تاریخی اعمال کنند. امروز جامعه ایران در برابر یک استعمار عریان جهانی قرار دارد که به دنبال تسلیم بی‌قید و شرط اوست. در چنین شرایطی، اقلیت پشت‌بام‌نشینی که از حمله نیروی متخاصم خارجی ابراز خرسندی می‌کنند، نه مردمانی در حاشیه قدرت بلکه در سمت قدرت سلطه‌گر و هژمونیک جهانی ایستاده‌اند. در ایران رقابتی تاریخی میان جریان روشنفکری و حاکمیت بر سر «نمایندگی مردم» به چشم می‌خورد. جریان روشنفکری در ایران، اغلب به دلیل ناتوانی در دیدن واقعیت میدان، دچار نوعی غفلت تاریخی بوده و نتوانسته است صدای مردمی باشد که ممکن است متفاوت از ایده‌های او بیندیشند؛ چرا که نگاه تاریخی و تقلیل‌گرای آن‌ها تنها بر ظاهر برخی کنش‌های گزینش‌شده و هنجارهای مورد علاقه‌شان تکیه دارد و از درک آرمان‌های زیربنایی و عمیق فرهنگی مردم ایران عاجز است. سیاست معنویت و لایه‌های پنهان هویت جمعی برای فهم دقیق اینکه مردم کیستند، نمی‌توان صرفا به مفهوم «عاملیت» در معنای سکولار آن بسنده کرد. شناخت دقیق از مردم، نیازمند تسلط بر لایه‌های پنهان، ناخودآگاه و عمیقِ بینشی و گرایشی است. این لایه‌های هویتی، همواره در سطح خودآگاهِ افراد حضور ندارند و ممکن است در زندگی روزمره منجر به بروز تناقضات رفتاری شوند، اما در بزنگاه‌های تاریخی و موقعیت‌های خطیر، ناگهان ظاهر شده و مسیر کنش جمعی را تعیین می‌کنند. #نبرد_با_آمریکا "مثل بهشتی"👇 ✅️ @mesle_Beheshti‌