خیلی خوشم میه از وقتهایی که یه موضوعی رو بلدم و توش مهارت دارم و یکی ازم میخواد براش توضیح بدمش. اون لحظهای که میفهمه مطلب رو، من میمونم و یک گلوی بادکرده و خوشحال
اینقد گفتین ادمای دورتو کم کن کیفیت مهمه نه کمیت، که بیا الان فقط خودم موندم و اونیکی قطبم.