می‌گفت: می‌رِسی وُ هوایِ فَروردین؛ جایِ بآران، گُلآب می‌بارد ..

آه از دل لبنان

مردم ایران خیلی با مرام اند‌. برادرزاده‌ش جزو شهدای مدرسه‌ی شجره طيبه میناب بود‌. می‌گفت من غزه رو تو کلیپ‌ها دیده بودم ولی مدرسه میناب شده بود یه غزه‌ی دیگه که جلوی چشمام‌ بود... حتی تو اون حالت رنج و اندوهِ عمیق هم یاد غزه بود .

علاقه‌م به چای انقدر زیاده که وقتی دوستِ لبنانیم‌ تعارف چای یا قهوه‌ی بیروتی زد، من گفتم چای '-' و قیدِ قهوه‌ی بیروتیِ پر آوازه رو زدم .

بعدها میشه از "هماهنگیِ کنش‌های رسانه‌ایِ سفارت‌های یک کشور در زمان جنگ" الگوهای دیپلماتیک استخراج کرد :)

نوشیدنِ آب با کاسه‌های سفالی >>>

گولِ نعمت را مَخور، مشغولِ صاحب‌خانه باش.

اجماعِ دخترانِ جان‌فدای ایران

صبور باشیم‌. صبور بودن به معنای بی‌دغدغگی‌ نیست، به معنای بی‌توجهی به مسائل نیست‌. اتفاقا به زعمِ کمینه صبور بودن اوجِ کنشگری است. نیاز این روزهایمان صبر است. صبر :)