همانگونه که در ایامِ جنگِ نظامی مدام احوالِ دوست و آشنا را جویا می‌شدیم و اگر صدای پدافندها و موشک‌ها زیاد بود تعارف می‌زدیم که بیایید در منزل ما چرا که اینجا امن تر است، همانگونه در این روزهای جنگ اقتصادی، حواسمان به دوست و آشنای کم بضاعتمان باشد. والله پول مهم نیست، پول ارزش نیست، هدف نیست. می‌آید و می‌رود. اما این روحیه‌ی خانوادگیِ ملتِ ایران است که ارزش است. روزها و سال‌های گذشته در این فصل مشبعی که طی کرده‌ایم همیشه این روحیه‌ی خانوادگی ما بود که باعث شد از بحران ها عبور کنیم. این همدلی ما بود که دستگیرمان بود. این روزها حواسمان بیشتر به همدیگر باشد.
عزیزترینم .. از چشم‌هایم دلگیرم که ادعای بینایی می‌کنند اما شما را نمی‌بینند.
کمالگرایی بحران‌سازه. گاهی شده حتی کاری رو شروع نکردم چون حس کردم اونطور که باید نمی‌تونم به پایان برسونمش. ولی خب این رویه اشتباهه و چند وقتیه که دارم باهاش مقابله می‌کنم ..
بیشتر از خواندن تاریخ، خوانش تاریخ است که مهم است. اگر درکِ همراه با تفکر از تاریخ نداشته باشیم، به خود این جسارت را می‌دهیم که برچسب شخصیت های منفور و محبوبِ تاریخی را به هرکدام از شخصیت های معاصر که دلمان بخواهد بچسبانیم. اگر کتب تاریخ طبری و بیهقی را حفظ هم باشیم، تا جریان شناس نباشیم نمی‌توانیم ادعای فهم تاریخ کنیم.
مهم این است که باور داشته باشیم که آمده‌ایم تاثیر بگذاریم و تغییر بدهیم، نیامده‌ایم که فقط «باشیم» و بودنی بدون شدن را تجربه کنیم (ابراهیمی، ۱۳۶۵).