امير المؤمنين عليه‏السلام را ديد كه شتابان مى رود عرض كرد _مولاى من كجا میروی؟ فرمودند _اى نوف رهايم كن! آرزوهايم مرا به پيشگاه محبوب مى کشانَد. عرض كردم _مولاى من! آرزوهايتان چيست؟ فرمودند _آن كس كه مورد آرزوست ، خود آنها را مى داند و نيازى نيست به غير او بگويم. بنده را همين ادب بس كه در نعمت‏ ها و نيازش ، غير پروردگارش را شريك نگردانَد. [بحار الانوار ج نود و یک ، صفحه نود و چهار]

حضرت نبیّ (: _به وسيله من هشدار داده شديد و به وسيله على عليه ‏السلام هدايت مى‏يابيد و به وسيله حسن احسان مى‏شويد و به وسيله حسين خوشبخت مى‏گرديد و بدون او بدبخت. بدانيد كه حسين درى از درهاى بهشت است، هر كس با او دشمنى كند، خداوند بوى بهشت را بر او حرام مى‏كند. [البرهان فی تفسیر القرآن ج3 ، ص232]

حضرت نبی : _حقّ على بر اين امّت همچون حقّ پدر است بر فرزندش. [امالی(طوسی)ص54]

ابن عباس از حضرت نبیّ نقل کرده _ اگر انبوه درختان،قلم/ و دریا، مرکب/ و تمام جنّیان، حسابگر/ و تمام انسان ها، نویسنده باشند قادر به شمارش فضائل علی بن ابی طالب نخواهند بود

حضرت نبیّ : _اگر کسی یکی از فضائل آن حضرت را بنویسد، تا هنگامی که آن نوشته باقی است، ملائکه برای او استغفار می کنند و اگر کسی یکی از فضائل آن حضرت را بشنود، خداوند همه گناهانی را که از راه گوش انجام داده است می بخشد، و اگر کسی به نوشته ای درباره فضائل علی علیه السلام نگاه کند، خداوند تمام گناهانی که از راه چشم کرده است می پوشاند و از آن در می گذرد.

ضراربن ضمره در حضور معاویه درباره علی(ع) چنین گفت: _پس خدا را شاهد می گیرم که او را در بعض جایگاهش دیدم. در وقتی که شب پرده های تاریکی اش را انداخته بود و ستارگان ظاهر شده بودند، در حالی که در محرابش ایستاده بود و محاسن خود را بر دست گرفته و مانند انسان مار گزیده به خود می پیچید و چون انسان غمدیده گریه می کرد... گویا هنوز آواز او را در گوش جان دارم که می فرمود: "آه آه از کمیِ توشه... طولانی بودن سفر... وحشت راه و بزرگ بودن جایگاه ورود...

حضرت نبیّ صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: _صبحگاهی جبرئیل با شادی و حالت بشارت بر من وارد شد. گفتم حبیب من! چه شده تو را خوشحال و بشارت رسان می بینم؟ پس گفت: _ ای محمد! چگونه خوشحال نباشم و حال آن که چشمم بخاطر اکرامی که خداوند نسبت به برادرت و جانشینت و امام امتت علی بن ابی طالب روا داشته، روشن شده است، پس پیامبر اکرم(ص) فرمود: _چگونه خداوند برادرم و امام امتم را گرامی داشته است؟ گفت: _خداوند با عبادت دیشب علی بر ملائکه و حاملان عرش مباهات نموده است. و فرموده است: ملائکه من نگاه کنید به حجّتم بر برندگانم در زمین بعد از پیغمبرم، براستی صورت و گونه اش بر خاک نهاده است بخاطر تواضع در مقابل عظمت من، شما را شاهد می گیرم که علی پیشوای مخلوقم، و سرپرست مردمان من می باشد.

هنگام ضربت فرمود... _فُزتُ وَ رَبّ الْکَعبَة...

فرمود _ابن ملجم را دستگیر کنید... بزرگترین و توطئه گر و شقی ترین که انسانیت را به ماتم نشاند، نباید از معرکه بگریزد... باید دستگیر گشته و به سزای عملش برسد...

فرمود _ غذاهای خوب و بستر نرم به او دهید... از همان غذایی که به من می‌دهید و با همان نوشیدنی که از من پذیرائی میکنید، از قاتلم پذیرائی کنید. پ. ن : به جز از علی که گوید به پسر که، + قاتل من، چون اسیر توست اکنون، به اسیر کن مدارا!؟ (":

فرمود _ او را شکنجه نکنید. اعضایش را نبرید... نگویید چون علی را کشته باید او را تکه تکه کنیم که پیامبر فرمود سگ هار را هم مثله نکنید

فرمود _ ابن ملجم را نزدم بیاورید. او را نزد مولی آوردند... حضرت به او فرمود _ هان دشمن خدا! آبا به تو احسان نکردم؟ گفت _ بله. فرمود _ فما حملک علی هذا؟ چه چیزی تو را به این جنابت واداشت؟ آن شقی پست پاسخ داد _ شمشیر را چهل روز تیز کردم و از خدا خواستم بدترین خلق خدا را با آن بکشم! مولی علی علیه السلام فرمود _ تو خود بدترین خلق خدایی و با همین شمشیر کشته خواهی شد!