گفت _ بعد از نماز یه سلام به ملک شونه راستت بده... سلامی هم به ملک شونه چپت... بعد بلند شو وایستا روبه قبله بگو السلام علیک یا صاحب الزمان! از مادربزرگش آموخته بود. [اَندَرْ اَحوآلآت]

مثلا بنویسیم از گذشتهْ لحظه ها... لابه لاش بنویسیم از واپسین لحظه ها...آدما گاهی وقتا یه حالاتی، یه حسایی براشون آشنا میاد که هیچگاه لمسش نکردن...تجربه ش نکردند... مثلا بنویسیم از همینایی که به سختی نوشته میشند...

مثلا نسیم از پنجره به داخل جهیده در نمایشگاه انقلاب و درست از کنارِ منِ زیرِ بنر دو متری با دوربین ایستاده، رد بشه

مثلا مثل پیاده روی ساعت شش و ده دقیقه صبح و صدای ماشین و رعد و برق و باران و همهمه گنجشکا و باز شدن در آموزشگاه و قدم های سریع و بلندم تا کلاس قاف

مثلا مثل نگاه کردن به کوه های مرموز غرق در سیاهی شب اطراف جاده وقتی رو صندلی عقب ماشین نشستی و داری فکر میکنی به حس آشنای اون لحظه.

_ إِنْ أَعْطَيْتَ لَمْ تَشُبْ عَطَاءَكَ بِمَنٍّ وَ إِنْ مَنَعْتَ لَمْ يَكُنْ مَنْعُكَ تَعَدِّياً (': ‌‌[اگر عطا كنى، عطاى خويش به منت نياميزى و اگر منع كنى، منع كردنت نه از روى ستم باشد.]

_تَشْكُرُ مَنْ شَكَرَكَ وَ أَنْتَ أَلْهَمْتَهُ شُكْرَكَ!... (': ‌‌[ پاداش نيک دهى كسى را كه سپاست گويد، با آنكه تو خود او را بر سپاس گفتن الهام كرده ‏اى!]

_وَ تُكَافِئُ مَنْ حَمِدَكَ وَ أَنْتَ عَلَّمْتَهُ حَمْدَكَ‏!.. [جزاى خير دهى كسى را كه تو را بستايد، با آنكه تو خود او را ستايشگرى آموخته ‏اى]

_أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى عَفْوِكَ وَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ :') [اى خداوند، تويى كه در عفو به روى بندگانت گشوده‏ اى و آن را توبه ناميده ‏اى.]

_ وَ أَنْتَ الَّذِي زِدْتَ فِي السَّوْمِ عَلَى نَفْسِكَ لِعِبَادِكَ تُرِيدُ رِبْحَهُمْ فِي مُتَاجَرَتِهِمْ لَكَ‏ :') ‌[اى خداى من، تو كسى هستى كه در معامله با بندگان خود، همواره به سود آنان در بها مى ‏افزايى‏]

_ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ مِنْ أَلِيفٍ آنَسَ مُقْبِلاً فَسَرَّ وَ أَوْحَشَ مُنْقَضِياً فَمَضَ‏ :') [بدرود اى همدم ما كه چون بيايى، شادمانى و آرامش بر دل ما آرى و چون بروى، رفتنت وحشت خيز است و تألم افزاى]