مثلا این عکسو که دیدم یاد همونی افتادم که تو دیوان شعرش گفته _من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم... چشم بیمآر تو را دیدم و بیمآر شدم! همونی که نگاهش فقط به خدا بود و عالمی رو یاد خدا انداخت... وسط شب خورشیدی بود که طلوع کرد. همونی که با خدا بود و از خدا بی خبران وحشت داشتند ازش... همونی که ساواک میبردش، لحظه ای ترس نداشت و خودش اونایی که می بردنش رو دلداری میداد... همونی که قشنگ بندگی کرد و عالمی رو شیفته خودش کرد... عالمی رو متوجه خدا کرد... همون خدایی که اون قشنگ بندگی شو می‌کرد. ((':

مثلا چه ابهتی داره این عکس...

[نشود فاش کسی آنچه میان من تو ست...]

یابن صراط المستقیم... (((':

🕊️ این روزها میان شهیدان چه همهمه ست این انقلاب ادامه فریاد فاطمه ست...

🕊️ فریاد فاطمه ست که پیچیده در جهان مقصود اگر علی ست شهادت مقدمه ست(':

🕊️ حکم خدا مگر حکمیت نیاز داشت!؟ با اشعری بگو که زمان محاکمه ست...

🕊️ تا گردن معاویه ده ضربه بیش نیست اطراف خیمه گاه علی از چه همهمه ست؟(':

🕊️ از تشنگی چه واهمه، از دشمنان چه باک؟ وقتی علم به دست علمدار علقمه ست؟

شاعر: مهدی جهاندار