شبای‌ِ کَربَلاء‌ . . . این نوحه برام خیلی حسِ‌ آشنایی داره انگار منِ‌ ساکن در جهان‌های‌ موازی با این نوا انس‌ گرفته و مدام با خودش زمزمه‌ می‌کنه : هوای کربلا مخصوصا شبای کربلاء . . . میمیرم برای کربلا . . .

شام خیبر بود و عمه فاتحِ خیبر!

پخش مداحی "غم گرفته سر تا پامو" از حاج محمود لطفا !

نوت های اینستا رو می‌بینم : _ عمه‌جانم _ جبل الصّبر _ ان‌ مع العسر یسرا برخی برای شهادت بانوی صبر و برخی برای آتش‌بسِ‌ غزه... چه سرّی داره اللهِ‌ من؟ :)

یه فلسطینی نوشته : پیروزی در صبرِ ما بود

ولی باید با عجز گوشه چادر بانوی صبر رو بگیریم‌ و فرج مولا(عج) رو از ایشون بخوایم :' )

رزقِ امروز : آروم باشید

ما هنوز اندر خَمِ یک کوچه ایم .

پیرمردی‌ حکیم، با محاسنی سفید، و نگاهی نافذ که در عمقِ آن امیدواری ناشی از روشنای آینده‌ را می‌یابی. کلامش به قلب آدمی نفوذ می‌کند و گسل‌های پر تب و تاب را آرامش‌ می‌بخشد. حکیم است، حکیمی با فضیلت و آراسته. عالمی عاقل است و قلبش‌ سرشار از ایمان، ایمانی حقیقی. ایمانی چونان استقامت دماوند و سهند و سبلان.

نیاز شدید به حسن باقری‌ای دارم که میون دویدن‌ها و نفس‌ کم‌ آوردنا‌ و در خیال خستگی در کردنا‌ و قدم سست شدنا، کفِ دست به میز آهنی گوشه اتاق بزنه و بگه : اگر داریم خسته می‌شیم، باید بشینیم بررسی کنیم ببینیم علتش چیه. جنگیدن در راه خدا خستگی نمی‌یاره!

غمش در نهانخانه دل نشیند؛ به نازی که لیلی به محمل نشیند

چند وقتیه دارم رو مؤلفه های فرهنگی تمرکز می‌کنم. اینکه منِ ساکن در قرنِ ۱۵ هجری شمسی، عقبه‌ای دارم به درازای هزاران سال. که نژادهای گوناگون بشری خلق شده‌اند لِتَعارفوا. بشناسیم فرهنگمون‌ رو، سرزمین‌ آباء اجدادیمون‌ رو، ویژگی‌های شخصیتی تاریخی‌مون رو، و وقتی شناختیم اون‌وقت گاهی درس بگیریم، گاهی یادآوری کنیم، گاهی تصحیح کنیم و گاهی عمل کنیم.