و قسم به صدای آژیر،
قسم به خواب راحتی که از چشم مردمان وطنم رفته،
قسم به جنازه ی کودکان و زنان و مردان بی گناه،
قسم به تکتک نفس های مضطرب و قلب های لرزان،
قسم به صدای موشک، پدافند، پهباد،
قسم به قوم های مقتدر کورد، لر، ترک، بلوچ، فارس، عرب،
قسم به خاک ایران؛
ما اگر امروز گریه کنیم، فردا تا پای جان خواهیم جنگید،
ما ایرانی هستیم، نه از جنس ترس. از جنس نور. از جنس امید. از جنس قدرت.
ما اگر امشب نگران باشیم، فردا با غرور میگوییم، ایران زندهست، چون ما زنده هستیم. ما زنده و شکست ناپذیریم چون پشت همیم.
هدایت شده از 🇮🇷مُسکن های غیر کپسولی'-'
هدایت شده از فِنتانیل.
به عنوان یک جوون ایرانی تا الان فقط حمله زامبی هارو ندیدم.
به خودم اومدم ديدم چقدر زندگي نكردم ، چقدر دليل دارم برا زندگى كردن چقدر غصه خوردم برا چيزايي كه مهم نبوده چقدر اذيت كردم روحم رو برا وقتايي كه اصلا واجب نبوده چقدر عزيز دارم كه بايد نگرانشون باشم و چقدر زندگيمو دوست دارم.
واژهی "محکم" رو خیلی دوست دارم. آدم محکمی بودن. محکم در آغوش گرفتن. محکم دست کسی رو گرفتن. محکم پای حرفها و قولهات موندن. محکم جنگیدن برای هدف ها. آدم محکمی باش تو هر زمینهای که باید.
ما اینجا زاده شدیم و اینجا روییدیم
و اینجا با خاک و آب آشنا شدیم و اینجا دل به عشق سپردیم
پس، بر ماست که از این آب و این خاک، با تمامی توان خویش حفاظت کنیم
و بر ماست که تن خاکی مان، همین جا، زیر و زِبَرِ همین خاکها، کنارِ همین دریا، خاک شود و خاکسترش بر باد رَود.
#وطن