امروز یه جوری خوابیدم که انگار خودم رفته بودم کنکور داده بودم و حالا وقت استراحتم بود.
اینکه سال بعد دوازدهمم، خودش میتونه یه دور برام فروپاشی روانی بیاره.
من که هیچوقت نخواستم ۱۸ ساله بشم، همین ۱۶ سالگی هم از سرم زیاده، بالاتر نریم دیگه، مرسی.
فکر کردم آدم جالبی نیستم، اما هستم، وقتی کسی نبود، من بودم، وقتی حتی تاریکی از خودش فرار میکرد من دنبال راهی بودم که اون بتونه به خودش برگرده، من آدم جالبی بودم ولی در جای نا جالبی قرار داشتم.
