ستاره ها داشتند از تاریکی می‌افتادند و روحی پاک قصد داشت به آن‌سوی آسمان اوج بگیرد و سفر کند.
مرگ قصد بازی ندارد، سر شوخی هم ندارد، می‌اید، غارت میکند و همانطور که بی‌صدا امده، بی صدا هم می‌رود، با آنکه بی صدا است و تا به سمت شما آسیب نزند و هدف حمله شما نشوید، درکش نخواهید کرد.
مرگ سیاهی می‌اورد، درد، رنج، سختی و از شما زندگیتان را می‌دزد، زمان هم می‌گذرد، شما را می‌بیند ولی کاری نمی‌کند، شاید او هم میگوید، زمان همه چیز را درست خواهد کرد، اما دروغ میگوید، زمان مشکلات را بزرگ میکند، خاطرات را به درد، درد ها را به زخم، شادی ها را به غم، رنگ ها را به خاکستری، چشم ها را به تیرگی، زندگی را به مرگ و
مرگ را به پایان تبدیل میکند.
مرگ همراه خوبی نیست، خواسته و آرزوی خوبی نیست، هرگز نبوده و نخواهد شد.
پس اینطور شد که صفحه ای از تاریخ را کندند و صفحه ای تازه را آغاز کردند و گذشتگان تا ابد لا به لای صفحات کنده شده‌ی تاریخ گم شدند.
کاش وقتی خورشید به خانه بر میگردد، اهالی خانه هنوز نفس بکشند، نفسی که روحی در آن باشد.
هدایت شده از ✐کتابخونهِ یه خدای کوچولو✎
بغل کن مرا، چنان تنگ که هیچکس نفهمد زخم روی تن من بود یا تو...
هدایت شده از نفور 𝐅𝐥𝐨𝐫𝐚𝐥 𝐜𝐮𝐩 ᩘꨪᰰ☕
برای شما از طرف ما
«تیامات» (Tiamat) — الههی اقیانوس و آشوب در اساطیر بینالنهرین
تیامات یکی از کهنترین الهههای اساطیریه و ریشهش به تمدن بابل و سومر باستان برمیگرده. اون نماد آبهای شور اولیه، آشوب و خلقت هست.
چند نکتهی جالب دربارهش:
خلقت اولیه: طبق افسانه، در آغاز فقط دو موجود بودن: تیامات (آبهای شور) و آپسو (آبهای شیرین). از آمیختن این دو، خدایان اولیه به دنیا اومدن. پس تیامات عملاً «مادر همهی خدایان» محسوب میشه.
نبرد با خدایان: خدایان جوانتر که از سروصداشون خسته شده بود، آپسو رو کشتن. تیامات برای انتقام، ارتشی از هیولاهای وحشتناک ساخت و به جنگ خدایان رفت. اما مردوک (خدای جوان بابل) با تور و تیر، تیامات رو شکست داد و بدنش رو دو نیم کرد.
خلقت از بدنش:از نیمهی بالایی بدنش آسمون ساخته شد و از نیمهی پایینی، زمین. چشمهاش رودهای دجله و فرات شدن! این داستان تو «انوما الیش» (حماسهی آفرینش بابلی) ثبت شده.
شکل ظاهری: تیامات معمولاً به شکل اژدهای غولپیکر یا مار دریایی عظیم توصیف میشه — ترکیبی از هیولا و الهه.
نمادها: آب، آشوب، اژدها، و نیروی خام خلقت.