بیشهای غمزده است
این دنیا . . .
و جغدها بر سر آرامش
بهر این بیشه
چه قمارها را که نباخته اند...
اندوه من از گفتن است
و درد تو از سکوت
غم هردویمان از جنس گفتار است
اما بدان
/ سزای درد تو خاموشیاست
و جزای اندوه من، سوختن! /