آدم اغلب دلش میخواهد ، از بیحوصلگیهایش به کسی پناه ببرد و چقدر دلنشین است کسی پیدا شود که بفهمد کمی حس و حالِ غریبت را .
کلماتت را بلند کن نه صدایت را ؛ این باران است که باعث رشد شکوفهها میشود نه رعد و برق :)
برایت نمینویسم که دلتنگم ؛ اما به ترانهای که تو را یادم میآورد بارها گوش میکنم . .
آدمها مثل کتاباند ؛ از روی بعضیها باید مشق نوشت ، بعضی را باید چند بار خواند تا مطالبشان را درک کرد ولی بعضیها را باید نخوانده کنار گذاشت . .
هر چه طوفان زندگیات بزرگتر باشد ؛ رنگینکمان بعد آن قشنگ تر خواهد بود :)
با خستگی راه میرفتم ، پشت سرم را نگاه میکردم ، به نظر میآمد که دارم میکِشم ؛ تپهی اندوه را با دست راستم ، و کوه امید را با دستِ چپم .
هر از گاهی خلوتی لازم است در جایی دور از تکرارها ، تا باور کنیم زندگی فراتر از روزمرگیهاست .