به دلیل غلظت آلاینده‌های نَفْس، مدرسه‌ امامت هزار و دویست و اندی سال است که غیر حضوری برگزار می‌گردد. _عصرغیبت

آقایِ اباعبدالله ؛ من از بی‌کربلایی گم شدم در شهر، کاری کن ..

خدایا کار ما رو با آدم خوبات بنداز ':)

خداوند می‌فرماید : ای کسـی که وصـال مارا ترک کـرده‌ای و ای کسـی که بر جـدایی ما سوگنـد خـورده‌ای .. سوگنـد خود را بشکـن و برگـرد. ما ابلیس را بـرای این از خود رانـدیم که بر تو سجـده نکرد و چقدر عجیـب است که تو اورا دوسـت خود میدانـی و مارا تـرک کـرده‌ای :)..

خدایا اگه لیاقت شهادت ندارم لیاقت مرگ در روضه حضرت زهرا رو بهم بده..

صدایت میزنم با بغض مثل کودکی‌ هایم که در بازار غربت دست مادر را رها کرده .. _رزق‌شب

با دوچشمی که نم دارد ، به شما فکر می‌کنم . به محبتتان . به مِهرتان . به این‌ که چقدر لطیف بودید . به این که چقدر زندگی به دخترکان بخشیدید . دخترکانی که قبل شما سهمشان از محبت مُشتی خاک بود که آرام آرام زیرش دفن می‌شدند . به آن دخترکان فکر می‌کنم . به لبخندهای ظریفی که نثار چشمان بی‌رحم پدرانشان می‌شد . و پدرانی که خاک حواله‌ی پنجه‌های ظریف دخترانشان میکردند. چه خوب شد آمدید . چه خوب شد خط کشیدید روی هر چه دخترکُشی و جاهلیت بود . خط زدید هر چه دلِ نازکِ دخترکان را می‌آزُرد . به جایش برایشان الفبایِ محبت هجی کردید . بهشان یاد دادید دخترانشان را بها بدهند . پیش و بیش از پسرانشان . آموختید رسمِ دخترداری را . همان موقعی که با دیدن فاطمه‌ -سلام‌الله‌علیها- چهره‌تان به لبخند می‌شکفت . یا آن وقت‌هایی که بر دستانش بوسه میزدید . اصلا مگر پدری قشنگ تر از شما میتواند دخترکش را خطاب کند ؟ اِنّ فاطمةُ بضعةٌ مِنّی و هی نورُ عینی و ثمرةُ فؤادی | #قلمِ‌‌دل #فور

یک روزی از همین روزها می‌نشینم خاطرات مدینه را می‌نویسم. از خانه‌ی خدا. از معماری جالب حرم نبوی. از بقیعی که آباد شده. من یک روز می‌نویسم و می‌دانم که دور نیست؛ نه زیارت من و نه آبادی بقیع.

من سراغِ هرکسی رفتم دلم را زد شکست .. غالباً این لحظه‌ها ؛ مادر به دادم می‌رسد

فقط شمایی که براش احتیاجی نیست هیچ توضیح بدم ..

رزق شما حوالی همین ثانیه ها از امشب باشه پنج تا صلوات خاصه حضرت‌ ِمادر

یا امیرالمؤمنین.. چقدر به دیدار تنها وارثت مشتاقم