خدایا اگه لیاقت شهادت ندارم لیاقت مرگ در روضه حضرت زهرا رو بهم بده..

صدایت میزنم با بغض مثل کودکی‌ هایم که در بازار غربت دست مادر را رها کرده .. _رزق‌شب

با دوچشمی که نم دارد ، به شما فکر می‌کنم . به محبتتان . به مِهرتان . به این‌ که چقدر لطیف بودید . به این که چقدر زندگی به دخترکان بخشیدید . دخترکانی که قبل شما سهمشان از محبت مُشتی خاک بود که آرام آرام زیرش دفن می‌شدند . به آن دخترکان فکر می‌کنم . به لبخندهای ظریفی که نثار چشمان بی‌رحم پدرانشان می‌شد . و پدرانی که خاک حواله‌ی پنجه‌های ظریف دخترانشان میکردند. چه خوب شد آمدید . چه خوب شد خط کشیدید روی هر چه دخترکُشی و جاهلیت بود . خط زدید هر چه دلِ نازکِ دخترکان را می‌آزُرد . به جایش برایشان الفبایِ محبت هجی کردید . بهشان یاد دادید دخترانشان را بها بدهند . پیش و بیش از پسرانشان . آموختید رسمِ دخترداری را . همان موقعی که با دیدن فاطمه‌ -سلام‌الله‌علیها- چهره‌تان به لبخند می‌شکفت . یا آن وقت‌هایی که بر دستانش بوسه میزدید . اصلا مگر پدری قشنگ تر از شما میتواند دخترکش را خطاب کند ؟ اِنّ فاطمةُ بضعةٌ مِنّی و هی نورُ عینی و ثمرةُ فؤادی | #قلمِ‌‌دل #فور

یک روزی از همین روزها می‌نشینم خاطرات مدینه را می‌نویسم. از خانه‌ی خدا. از معماری جالب حرم نبوی. از بقیعی که آباد شده. من یک روز می‌نویسم و می‌دانم که دور نیست؛ نه زیارت من و نه آبادی بقیع.

من سراغِ هرکسی رفتم دلم را زد شکست .. غالباً این لحظه‌ها ؛ مادر به دادم می‌رسد

فقط شمایی که براش احتیاجی نیست هیچ توضیح بدم ..

رزق شما حوالی همین ثانیه ها از امشب باشه پنج تا صلوات خاصه حضرت‌ ِمادر

یا امیرالمؤمنین.. چقدر به دیدار تنها وارثت مشتاقم

ما که امام ندیده‌ایم کنارش زانو نزده‌ایم هم سفره‌شان نشده‌ایم ما که آرزو به دلیم، ما که مردم آخرالزمانیم‌ شاید عمرمان به ملاقات مهدی فاطمه(س) هم نرسد اما وصف العیش نصف العیش.. خیال رویِ تو در هر طریق همراه ماست. خیال بودن در منزل شما، کنار شما، سر سفره‌ی‌ شما :)

امام حسین جانم خودت برایِ ما آدم‌هایِ بال و پر شكسته و جامونده از مسیرِ عشقت مرهمی بفرست ..

پس از خدای پر زور ؛ این حُسیـن است که هربار به آدمی‌ حیات می‌بخشد ! روح و جسم مُرده‌ی آدمِ به‌ بن‌بست رسیده‌ی دوره‌ی آخرالزمان را می‌گیرد و بعد از محرم ترکیب خارق‌العاده‌ی دیگری تحویلش می‌دهد . حُسیـن مهربانانه دل‌هایمان را امانت می‌گیرد ؛ به‌سان کفشی که به کفشداری‌های حرم به امانت سپرده می‌شود ؛ دل شکستگی‌ها ، غم‌ها ، نرسیدن‌ها ، نشدن‌ها و دلتنگی‌ها را در آغوش خویش به امانت نگه‌می‌دارد و سرآخر امانتی‌مان را با رزقی که هرگز از دستمان نمی‌رود به ما برمی‌گرداند:))

آدم نمی‌داند برای تو چگونه در ظرف تنگ واژه شوقش را بریزد.. -خانم‌شناوری- اعیادتون خیلی مبارک