ببخش ما را به علی . .

امشب یهود طعم ذوالفقار می‌چشد✨.

حسن زیرشانه‌های پدر را گرفته بود تا مباد آن عبایی که درکوچه‌های مدینه به پایش پیچید ، دوباره علی را زمین‌گیر کند زمین شکافته ، سقف آسمان فرو ریخته آه ، تهدمت والله ارکان الهدیٰ.. - رفتی با فرقِ خونین پیش بازوی کبود(:

‌؛ همه چیز ختم به خیر میشود اگر حبِ شما تا ابد گوشه‌ی قلبمان بتپد و مانند قبل از همه‌ی خطاهایمان بگذرید. دیگر هرچه باشد، فرزندِ پدری هستیم که چشم و گوشمان به دستان و دل مهربان پدر دوخته شده، برای بخشیده شدن و آغوش های گرم.. مگر طفل از همه جا رانده شده، به غیر از پدر چه کسی را دارد ؟ به غیر از آرزوی دیدن، چه اُمیدی دارد ؟ که زنده ام به شوقِ گوش دادن به اذانِ نجف. . .

نجف عزیزمن؛ هرچه کویَت دورتر، دل‌تنگ‌تر، مشتاق‌تر مشتاق‌تر، مشتاق‌تر..

یا امیرالمؤمنین، کاش امشب نجف بودم جلوی گنبد حرم نشسته بودم و نگاه رحمتتان بر زندگی ام را طلب می‌کردم شب زنده‌دار بودم و زل می‌زدم به ایوان طلایتان : "سبحانک یا لا اله الا أنت" صدای دلنشینی در صحن حضرت زهرا می‌پیچید : "الغوث الغوث" چنگ می‌زدم به انگور ضریحتان و ادامه می‌دادم : "خلصنا من النار یا رب"

مارا نیز زیر عبایت پناه‌ بده

‌؛ به راستی که آن روزهای منتهی به شهادتِ بابا . . چه قصه‌ی آشنایی داشته خانه مولا علی.! محراب و کوچه ، بستر ، تیغِ شمشیر و میخِ در ، عمامه خونین و چادر خاکی ، فرق دو نیم و پهلوی شکسته. خیر نبینی ای در ، جگر گوشه‌ی علی‌ را که اینگونه در آغوش نمی‌گیرند. شکافِ سر بهانه بود. از همان روز که خون میخِ در خشکید ، علی رفت. دنیا چشمِ دیدن حیدر بی‌ زهرا را نداشت ، آری زهر تسکین این دردِ سی ساله‌ شد ..

این روزها و شب‌های مبارزه را دوست دارم‌. همهمه‌ی این روزهای خیابان ها بوی آرامش دارد، بوی امنیت؛ حتی اگر رد موشک بر آسمان فتاده باشد‌. شانه به شانه‌‌ی هم می‌ایستیم و هم‌صدا می‌شویم، حتی اگر صدای پدافند و انفجار در گوشمان بپیچد. بی آنکه همدیگر را بشناسیم دست رفاقت بر شانه‌ی هم می‌گذاریم‌ و تسلای دلِ داغدیده‌ی هم‌می‌شویم‌. اینجا داغدیده‌ای تسلای دلِ داغ‌دیده‌ی دیگری می‌شود. دختری جوان عکسِ همسر چهار روز شهید شده‌اش را در دستش گرفته با غرور و غیرت دست دیگرش را مشت کرده‌ و بارِ اندوه را به شانه‌ می‌کشد و گام‌هایش سست نمی‌شود. اینجا مادری می‌گوید تک پسرم شهید شد؟ شهید شد! من اما در تجمعات هستم مباد دشمن ذوق کند از اشک‌هایم. این روزها و شب‌های مبارزه را دوست دارم‌. بارها گفته‌ام جنگ نفرت انگیز است اما اگر پای مبارزه در میان باشد، صحنه‌ی رشد می‌شود‌. پای دفاع در میان باشد، رشد می‌یابیم؛ ان‌شاءالله. ~احولات

قاب های تکرار نشدنی . . سخت دلتنگ‌تان می‌شویم . .

الان منظورتون اینه دیگه نباید منتظر تبریک عید از طرف حضرت‌ِآقا باشیم ؟