نشسته بودم کنار ضریح کوچولوی رواق حضرت رقیه؛ میون حرفام گفتم آقا من که ازت خودتو می‌خوام، ولی اگه یه یادگاری بهم بدی خیلی خوشحال می‌شم. پاشدم و داشتم برمی‌گشتم پیش خواهرم، یه خانوم خادم گفت حمد و توحید بخونید، هدیه از حرم بگیرید. خلاصه ما خوندیم و اینا رو دادن بهمون. نشستم رو فرشا یهو یادم افتاد من همین چند دقیقه پیش از آقا یادگاری خواسته بودم =))

(البته تسبیح از خودمه😔)

نمی‌تونم باور کنم که همش همین مدت کوتاه رو کنارت گذروندم؛ نمی‌تونم تصوّر کنم که دیدار بعدی‌مون می‌افته یکسال آینده _که همون هم شاید بشه و شاید نشه_؛ نمی‌تونم از نجفت دل بکنم. عنایتی بکن و فاصله‌ی دیدارهامون رو کمتر کن... می‌دونی، یکسال دوری اندازه‌ی هزارساله! دوستت دارم مولاعلی💚

بچه‌ها، عشقم؛ عشقم، بچه‌ها! [آب‌طالبی]💅🏻

وایییییی یادش بخیر سال پیش تو گرمای جانسوززز کربلا تو مسیر باب البغداد تا حرم هر دو دقیقه بهمون ازینا میدادن:))))) اصلاً جوری که میچسبهههه اون لحظهههه فوق‌العادسسس

چقدر هوا آتیشه گایز.😭

البته اینم بگم که من بی‌نهایت خوشحالم از این که الان اینجام و بین زوار حسین، به سوی حسین قدم برمی‌دارم؛ ولی واقعاً گرمه.😭🤣

رویایی‌ترین چیزی که ممکنه ببینید :)))

و عمود آخر :)🤍

اینی که نمی‌بینید حرم اباعبدالله‌ست❤️‍🩹

😭😭😭😭😭😭