برای tsuki عزیزم.🤍 مِهْرآوا، تو فرشته‌ای بودی که نمی‌گذاشتی این چراغ‌ها خاموش شوند. هر جا خستگی می‌خواست روی دل‌ها بنشیند، تو با بال‌هایت یك نسیم تازه می‌آوردی. در اصل، مأموریتت این بود که نگذاری چراغ محبت و معرفت خاموش شود. مهرآوا می‌دانست که در محرم، آدم‌ها در قلب‌هایشان طوفان به پا می‌شود. بعضی‌ها از ناعدالتی‌ها خشمگین‌اند، بعضی‌ها از فراق دردمندند و بعضی‌ها در جستجوی حقیقت سرگشته‌اند. او مانند یك کاپیتان آرام در این طوفان‌ها سفر می‌کرد. با هر بال‌زدن مهرآوا، یك جرقه از امید در دل غم‌زده‌ها روشن می‌شد. او اجازه نمی‌داد غم به یأس تبدیل شود، او غم را تصفیه می‌کرد و آن‌را به قدرت ایستادن بدل می‌ساخت.

برای ریحانهٔ عزیزم.🤍 سدیم، کلماتی که آدم‌ها می‌خواستند به حسین (ع) بگویند، اما بغض راه گلویشان را می‌بست. سدیم، این کلمات را از فضای هیئت‌ها جمع می‌کرد، آن‌ها را با عطر بهشت متبرك می‌کرد و به آسمان هفتم می‌برد. او نامه‌رسانِ دل‌های خاموش بود. در هیاهوی جمعیت، در شلوغی‌های دسته‌ها، گاهی آدم‌ها غفلت می‌کنند و هدف را گم می‌کنند. سدیم، فرشته‌ تلنگر بود. هرگاه می‌دید کسی دارد از مسیر محبت و معرفت فاصله می‌گیرد یا از خستگی دارد می‌بُرد، سدیم، با یك نسیم ملایم، عطری را به مشامش می‌رساند که او را به یاد دلیل عاشقی می‌انداخت. او مراقب بود که شمع حقیقت در دل هیچ‌کس خاموش نشود.

برای مالك آلبالوی‌خسته² عزیزم.🤍 پـرنـیـاز، فرشته‌ واژه‌های مقدّس، و آداب حضور است. او مراقب هر حرفی است که در محرم از سر عشق به زبان می‌آوری. او معتقد است کلام انسان، وقتی با عشق ترکیب شود، معجزه می‌کند. مأموریتش این است که به تو یاد بدهد چگونه با کلمات نرم و مهربان، دنیای اطراف‌ات را زیباتر کنی. کسی که در لحظه‌ وداع هر مراسم، به تو نهیب می‌زند که: غمت تمام شد، حالا وقت آن است که درس‌هایت را در زندگی پیاده کنی.

برای ریحانهٔ عزیزم.🤍 نـورآهـا، او فرشته‌ای است که تخصصش کیمیاگری غم است. مأموریتش در محرم این است که وقتی آدم‌ها در اوج دلتنگی و گریه هستند، آن انرژی عظیم احساسی را بگیرد و به یك نور پایدار در روح آن‌ها تبدیل کند. او فرشته‌ای است که باعث می‌شود بعد از هر محرم، انسان احساس کند یك‌شبه بزرگ‌تر و روشن‌تر شده است. او در قلب هرکسی که به دنبال آرامش است، یك حباب نورانی می‌سازد.