الدَمعُ قالَ ألمُختصر: «ملاذنا الحُسين...»

کتیبه‌های پارچه‌ایِ خام و بی‌رنگ و طرحی که قراره این شبا به دست عزادارکوچولوهای هیئت نقاشی بشن :)

«همراه خود دو چشم بسته آورده‌ام که ثروت آن در کنار همهٔ ناپاکی‌ها، یک ذخیرهٔ ارزشمند دارد و آن گوهر اشک بر حسینِ فاطمه است؛ گوهر اشک بر اهل‌بیت است؛ گوهر اشک دفاع از مظلوم، یتیم، دفاع از محصورِ مظلوم در چنگ ظالم...» _حاج قاسم.

رو به کربلا می‌خونم «و ولیّ لمن والاکم» و به عکس شما اشاره می‌کنم عزیزِ قلبم.

«ایرانِ حسین، تا ابد پیروز است.»

خدایا؛ ما رو به‌قدری به‌دردبخور برا اسلام و مسلمین قرار بده که پایان راه‌مون این‌شکلی باشه...

وما الحبُّ غيرُ أن اكتوي بعشقِ الحسين...؟

اشتباه ما اين است كه در شب‌مان[خلوت‌مان] كارى نمى‌كنيم و در شكم گرفتارى‌ها و ظلمت‌‌ها، يا تسليم تاريكى مى‌‌شويم و يا مرثيه‌خوان ظلمت. و اين فاجعه را در طلوع فجر مى‌‌فهميم كه هيچ كارى نكرده‌ايم و هيچ طرحى نريخته‌ايم. - عین‌صاد.

شاید ما تحمل جنگیدن در کنار اولیاء خدا را نداریم‌؛ چون اگر اهل جهاد و مبارزه باشیم و اهل فرار نباشیم، می‌جنگیم تا انتقام بگیریم، می‌جنگیم تا پیروز شویم و برتری خود را ثابت کنیم. اما حسین علیه‌السلام می‌جنگد که هدایت کند، می‌جنگد که آدمیان را در همان در کربلا تا آخرین فردِ تاریخ، هدایت کند. ما توان تحمل احسان حسین به دشمنانش را نداریم‌. ما نمی‌توانیم رنج حسین را درک کنیم. رنج او در حین کشتن دشمنانش رنج باغبانی‌ست‌ که نهال خشک‌شده‌ی باغ از جا می‌کَند تا درختان دیگر رشد کنند. - عین‌صاد.

وجودم سراسر شعفه و حالم برایند حال تموم آدمای حسینیه‌ی امامه. یکی سجده‌ی شکر می‌ره، یکی با همه‌ی وجودش قد بلند می‌کنه تا دقیق‌تر ببینه، یکی دستاشو گذاشته رو صورتش و هق هق گریه امونش نمی‌ده چشاش باز شن، یکی از ته دل با هر دو دستش شعار می‌ده، یکی سینه می‌زنه، یکی ذوق از چشماش می‌باره و لبخندش کش اومده و خیره و بی‌حرکت وایساده، یکی دستشو گذاشته رو قلبش و انگار می‌گه جاتون این‌جاست، یکی...