موقعیت های زیادی هست که یک نفر جهت نصیحت بهتون میگه، "یادت باشه ۲۷ سالگی یک چیز دیگستا" "پایه یازدهم که رسیدی خودتو سفت بچسب چون یک چیز دیگست" "سرکار رفتنی ببین اونجا ادم یک چیز دیگست" "وای سن فقط سن ۳۰ سالگی". میخوام بگم اکثر این افراد دوست دارن ساده بهش نگاه کنن،( یک تغییر عمیق ایجاد شده توی زندگی همونطوره که بقیه میگن، بخاطر سن و پایه فلان) این افراد روزی که زندگیشون دچار یک تحولی شد، نتونستن عنوان و واحدی برای نام‌گذاری پیدا کنن و به واحد های عمومی مثل (سن) چنگ زدن. بدونین همه اینها تجربه شخصی ان. کسی واسش فلان سن خاصه درست نیست کسی توی فلان سن بیشتر از همه میفهمه درست نیست این یک واحد برای تجربه شخصیه، یک بهونه ست با شنیدن تجربه دیگران، منتظر نباشید شماهم به اون سن برسید و اون چیز یکسان رو دریافت کنین. موقع شنیدن این، دوپا دارید چهارتا دیگم قرض بگیرید فرار کنید. زندگی حول زمان میگذره، زمان جریان ثبات نداره که فقط توی اون واحد دسترسی به اون اطلاعات و تجربه داشته باشید.

بعضی از ما هیچوقت یاد نگرفتیم که یه نفر میتونه از دست ما عصبانی باشه و همچنان دوستمون داشته باشه. یا اینکه ممکنه برای خودش فضا بخواد ولی همچنان کاملا متعهد باشه. بعضی از ما یاد گرفتیم خشم و فضا خواستن یعنی عشق و محبت از بین میره. »Jillian Turecki« @farsitweets

,

شاید یکی از جالب ترین ویژگی های اشاره شده به خدا توی قرآن میتونه این باشه بهترین برای بهترین بدترین برای بدترین

همون چیزی هست که انسان رو دچار دورویی، پیچیدگی و اختلال می‌کنه و یکجورایی کاش میشد فهموند که این "خدا بودن" شامل ظرفیت سالم انسان نمیشه و کاش ما از یکسری نصیحت ها فاصله بگیریم