جوگیر
هیچوقت دلم نمیخواد این اهنگ یک مخاطب داشته باشه، حتی واسه دشمنم
ولی دلم میخواد کسی با این اهنگ مورد خطاب کسی قرار بگیره، نمیدونم چون حداقل یک نفر وجود داره که حتی بعد مرگتم بهت اهمیت بده و این قشنگه، مرگ دیگران برای ما قابل هضم نیست و نمیتونیم کامل بپذیریمش ولی خودمون چرا میدونیم که نمیتونیم از دست مرگ فرار کنیم، همچنین اینطوری درد کمتری با این اهنگ برای خودِ خودخواهمون تصور میشه.
حقیقتش نفهمیدم این دردِ قدیمی که از ناکجا آباد یکهو میرسه به سراغم، برای اینه که دارم سعی میکنم درمان بشم یا برای اینه که دارم به تاریکی برمیگردم