#جامانده هروقت هرکجا بحث کربلا میشه می‌گن توکه نرفتی نمیدونی چه حسی داره... اگه یکبار بری دلت بند میشه و همیشه دوست داری بری. میدونید یاد چی میفتم؟ یاد اون حرفی که بعضی ها وقتی میشنیدن بچه ها موقتی تا تعیین تکلیف پیش ما هستن، میگفتن ما نمیتونیم مثل شما باشیم ما احساساتی هستیم... شاید راست میگن، شاید ما بی احساس ترین انسان های دنیا هستیم که باز هم بابا رفت کربلا و ما چهارتا کربلا نرفته ماندیم.🥺 کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

می‌خواهم تجربه حضور «راتینِ» عزیز در خانه‌مان را با شما به اشتراک بگذارم؛ شاید گره‌گشای خانواده‌ دیگری باشد. پسر ۶ ساله من در روزهای اول ورود راتین، به شدت احساس خطر می‌کرد و حسادت می‌ورزید. برای اینکه این بحران را مدیریت کنیم، چند قدم کوچک اما معجزه‌آسا برداشتیم: ۱️⃣ بمباران محبت برای فرزند ارشد: سعی کردیم بیش از پیش به پسر خودمان توجه و محبت کنیم تا خیالش راحت شود که جایش در قلب ما امنِ امن است. از طرفی، تا جایی که امکان داشت ابراز محبت‌های خیلی غلیظ به راتین جان را به زمان‌هایی موکول می‌کردیم که پسرم حضور نداشت تا در این دوره حساس، کمتر تحریک شود. ۲️⃣ هدیه‌ای از طرف مادرِ مهمان: یکی از اسباب‌بازی‌هایی که پسرم خیلی دوست داشت را خریدیم و به او دادیم. به او گفتیم: «مامانِ راتین پول این اسباب‌بازی را داده و خواسته از این طریق از تو تشکر کند که این‌قدر برادر خوبی برای پسرش هستی.» برق خوشحالی و تغییر نگاهش در آن لحظه دیدنی بود! 🎁 ۳️⃣ یک گفتگوی خلوت و مردانه: یک شب که راتین خواب بود، کنار پسرم نشستم و با زبان کودکانه اما منطقی با او صحبت کردم. گفتم: «یکی از دلایل اصلی من و بابا برای آوردن راتین به خانه این بود که کنار هم یاد بگیریم چطور به آدم‌هایی که به کمک ما نیاز دارند یاری برسانیم و فقط به فکر خودمان نباشیم. تو قهرمانِ این کمک‌کردنی.» 🦸‍♂️ ۴️⃣ساختن یک تصویر روشن از آینده: ما از روز اول با پسرمان صادق بودیم (البته به زبان خودش). به او گفتیم: «مامانِ راتین بیمار است و ما از او مراقبت می‌کنیم تا وقتی که مادرش کاملاً خوب شود و راتین به آغوش او برگردد.» حالا کار به جایی رسیده که هر وقت از راتین عکس می‌گیریم، به پسرم می‌گویم: «بیا این عکس را برای مامانش بفرستیم تا ببیند پسرش چقدر اینجا خوشحال و سالم است و خیالش راحت شود.» 📸 🌱 پذیرش کودک مهمان، فقط پناه دادن به یک طفل بی‌سرپرست یا بدسرپرست نیست؛ بلکه بزرگ‌ترین کلاس درسِ انسانیت، گذشت و مهربانی برای فرزندان خودمان است. فقط کمی صبوری می‌خواهد و دریایی از عشق... ❤️ #کودک_مهمان #خانواده_میزبان #فرزندپذیری #بهزیستی #تجربه_میزبانی #عشق_بدون_مرز #تربیت_کودک کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

دختران من؛ یکی از جنس زیستن، یکی از جنس قلب... «طنین» دختر زیستی‌ام تازه قدم به دنیای دوازده‌سالگی و آستانه بلوغ گذاشته؛ سن و سالی پر از نیاز به دیده شدن و توجه. در کنار او، «بارانا» دختر قلبی چهار سال و نیمه‌مان، پویایی خانه‌مان را دوچندان کرده است. مدت‌هاست یاد گرفته‌ایم چطور تعادل را میان دنیای این دو خواهر برقرار کنیم. مثلاً وقتی می‌خواهیم به پارک یا خرید برویم، به طنین می‌گوییم: «به خاطر علاقه‌ی تو به این برنامه‌هاست که راهی می‌شویم...» همین جمله‌ی ساده، ذهن طنین را از تمرکز روی خواسته‌های بارانا برمی‌دارد و زاویه دیدش را زیباتر می‌کند. در چالش‌های خواهرانه‌شان هرگز از جملات کلیشه‌ای مثل «اون بچه‌ست، متوجه نمیشه» یا «مهمونه و میره» استفاده نمی‌کنیم. ما طرفِ حق را می‌گیریم؛ گاهی از طنین دفاع می‌کنیم و گاهی از بارانا. البته بیشتر وقت‌ها یاد گرفته‌ایم عقب بایستیم و دخالت نکنیم؛ هرچند اولش اوضاع وحشتناک به نظر می‌رسد، اما در نهایت تعجب می‌بینیم چطور خودشان با هم کنار می‌آیند و دوباره رفیقِ جانی هم می‌شوند! بخش قشنگ ماجرا اینجاست: وقتی به عنوان مادر، چهارچوب‌ها و قوانین انسانیت را برای طنین (دختر بزرگترم) توضیح می‌دهم، حس عاقل بودن، با‌درایت بودن و بزرگ‌منشی را به او منتقل می‌کنم. به او یادآوری می‌کنم چقدر دلش بزرگ و مهربان است و چقدر توانایی مدیریت شرایط را دارد. معجزه‌ی کلام دقیقاً همین‌جاست؛ بعد از این گفتگوها، تماشا می‌کنم که او چطور با تمام وجود، این بزرگی و مهربانی را در رفتارش به نمایش می‌گذارد. 😍🥺 کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

نذری امروز اربعینی ما برای فرشته های خونه مون شیربرنج کودکان : آرد برنج+فرنیوه کدو حلوایی انبه گلابی آی بانو+سرمام ای بانو+گلاب+شیر برن بشن صبحونه مقوی برای داداشای خونه مون💪 #غذای_کودک #غذای_کمکی #کودک_مهمان کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

واما ماکه یه چالش بامزه داریم 🫣 دخترم ۱۰ سالشه و مهمون کوچولوی ما ۷ ماهه‌ست؛ از همان روزهای اول خیلی دوستش داشت و کم‌کم شد دست راست من برای مراقبت از داریا. 🤍 البته اوایل، انگار دلش می‌خواست دوباره کمی کوچولو باشد؛ مثلاً وقتی برای داریا پستونک گرفتم گفت: «منم می‌خوام!» 😄 یا یکی دو بار به باباش گفت: «منو هم بذار روی پات و تکون بده تا بخوابم!» 🙈 ما هم سعی کردیم نه خیلی جدی‌اش کنیم، نه از کنارش بی‌تفاوت بگذریم؛ با شوخی، بغل و محبت همراهش شدیم. انگار فقط می‌خواست مطمئن شود با آمدن داریا، سهم او از عشقِ خانه کم نشده. حالا دیگر همه‌چیز برایش عادی شده؛ داریا را دوست دارد، کمک می‌کند و خانه‌مان با همین لحظه‌های ریز و شیرین، گرم‌تر شده است. کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

از وقتی زینب اومده، دخترای من یه بازی جدید به بازی‌هاشون اضافه کردن؛ نوبتی «زینب» می‌شن! یکی می‌خوابه توی کریر، یکی می‌ره توی کالسکه، ادای زینب رو درمیارن و با جدیت می‌گن: «بیا پوشک ما رو عوض کن!» 😳😂 اولش برام عجیب بود، ولی بعد فهمیدم با همین بازی‌های بامزه دارن با دنیای جدید خونه‌مون کنار میان؛ هم زینب رو دوست دارن، هم دلشون می‌خواد مطمئن بشن هنوز جای خودشون توی آغوش و توجه ما امنه.🥹 🌱این بازی‌ها خیلی وقت‌ها راه بچه‌هاست برای اینکه دنیای نوزاد رو تجربه کنن و مطمئن بشن هنوز هم دیده می‌شن و عزیزن. کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

من امروز به نیابت از همه دوستای قشنگم یه مسیر کوتاهی رو در پیاده روی جاماندگان اربعین شرکت کردم🚶🏻 #اربعین #پیاده_روی #کودک_مهمان کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

#چالش https://eitaa.com/abedshahi/1282 #مهدیار پسرم مهدیار دوست داشتنی تو فرشته ای از جانب خدایی که همراه خود باران رحمت را اوردی رحمتی از جانب خدا برای فرشته نگهبانت چقدر غبطه خوردم به دلهای بزرگی که نه تنها در کنار تو حظ دنیایی می برند که آخرت را به بهای دل بزرگ و‌ مهربانشان خریده‌اند پسرم، مهدیار دوست داشتنی مبادا لحظه ای فکر کنی دچار نقصانی که این نقصان تو نیست بلکه جاده صاف کن میزبانت به سوی بهشت است پسر خوش روزی و زیبا استوار بمان و مطمئن باش دستان بهشتی‌ایی از تو مراقبت می کنند که از طرف خدا مامور به این کار بزرگند نترس عزیزکم ، محکم باش و ثابت کن به مثابه‌ی کوه استواری چرا که به فرستادگان خدا تکیه دادی الهی ببینم عاقبت به خیری‌ت رو پسر شیرین و دوست داشتنی. کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

خانه ای که هنوز مادر داشت 🌸 توی این روزها، توی شرایطی که گاهی همسایه به همسایه رحم نمی‌کند و حتی خواهر و برادر هم قدر هم را نمی‌دانند، شماها بی‌ریا و خالصانه به این فرشته‌ها محبت می‌کنید. واقعاً پرچمتان بالاست. 🌹 امیدوارم برای تک‌تک‌تان روزهای روشن رقم بخورد. از «بهرویش» هم ممنونم که با این طرح‌های قشنگ، مهربانی را به گردش انداخته و یادمان می‌اندازد هنوز می‌شود بی‌چشم‌داشت دوست داشت، مراقبت کرد و پناهِ کسی شد. ❤️🙏 چند شب پیش اتفاقی برایم افتاد که هنوز دلم از یادآوری‌اش می‌لرزد. در همسایگی ما خانم مسنی زندگی می‌کند که تنهاست. بچه‌هایش هرکدام سر زندگی خودشان هستند. آن شب با همسرم از بیرون برگشتیم که متوجه شدیم نوری شبیه شعله روی دیوار افتاده. وقتی دقت کردیم، فهمیدیم آتش از آشپزخانه‌ی خانه‌ی همان خانم مسن است. هرچه در زدیم، بنده‌ی خدا متوجه نمی‌شد؛ هم خوابش سنگین بود، هم گوشش ضعیف. همسرم از حیاط پشتی وارد شد، در را باز کرد و رفتیم داخل. دیدیم مادرجان خوابیده و اصلاً متوجه ماجرا نشده. با آرامش صدایش کردم: «مادرجان… نترسی… من همسایه‌ات هستم…» پسرم با آتش‌نشانی تماس گرفت. همسرم برق و گاز را قطع کرد. بعد هم آتش‌نشانی، اورژانس و ۱۱۰ آمدند. آتش از سماور شروع شده بود و پرده، قالی و رومیزی را گرفته بود. واقعاً خدا رحم کرد که به اتاق‌ها و پذیرایی سرایت نکرد. تا ساعت شش‌ونیم صبح کنار آن مادر ماندیم و منتظر بچه‌هایش شدیم. یک دختر و دو پسرش آمدند. بعد از توضیحات ما، پلیس و مأموران، با خونسردی گفتند: «اجازه بدهید ما مشورت کنیم.» رفتند سر کوچه، چند دقیقه‌ای با هم صحبت کردند و آخرش گفتند: «زنگ می‌زنیم ببرندش خانه‌ی سالمندان…» همان‌جا دلم شکست. 😢 من نمی‌گویم خانه‌ی سالمندان جای بدی است. خیلی وقت‌ها برای بعضی شرایط لازم و کمک‌کننده است. اما دلم سوخت برای مادری که تا صبح نگران بود بچه‌هایش نترسند، هول نکنند، اذیت نشوند… مادری که حتی وسط خطر و دود و آتش، باز هم فکر دل بچه‌هایش بود. به بچه‌هایش گفتم: «من که فقط همسایه‌اش هستم، حاضرم به او سر بزنم، برایش غذا درست کنم، مراقبش باشم… اما وای بر شما که فرزندش هستید و این‌قدر راحت تصمیم می‌گیرید.» آن شب خیلی گریه کردم. نه فقط برای آن مادر؛ برای معنای فراموش‌شده‌ی مراقبت، برای مهری که گاهی در دل آدم‌ها کم‌رنگ می‌شود. و دقیقاً همان‌جا بیشتر از همیشه فهمیدم کاری که شما میزبان‌ها، مادران و پدران پذیرا، و خانواده‌های فرزندخوانده انجام می‌دهید چقدر بزرگ است. شما به کودکانی محبت می‌کنید که شاید هیچ نسبتی خونی با شما نداشته باشند، اما با دل‌تان آن‌ها را می‌پذیرید. شما ثابت می‌کنید مادر بودن و پدر بودن فقط به خون و شناسنامه نیست؛ به مهر است، به حضور است، به آغوشی است که بی‌منت باز می‌شود. خدای همه‌ی ما یکی است و به همه‌ی ما سهمی از مهر داده؛ این ما آدم‌ها هستیم که باید یاد بگیریم این مهر را کجا خرج کنیم. دمتان گرم که مهربانی را فقط حرف نمی‌زنید؛ زندگی‌اش می‌کنید. دمتان گرم که برای این فرشته‌ها خانه، آغوش، امنیت و عشق می‌شوید. خدا دل‌تان را روشن نگه دارد. 🌹 دم همه‌ی مامان‌ها گرم… ❤️ کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi