از روزی که این پیام را خانواده میزبان در گروه خانواده‌های بهرویش گذاشتند، بارها و بارها خواندمش... بعضی نگاه‌ها و بعضی دل‌ها واقعاً ستودنی‌اند. اعتراف می‌کنم در برابر بزرگی بعضی خانواده‌های میزبان، آدم احساس کوچکی خاصی می‌کند. ببینید این خانواده چه دعاهایی بدرقه‌ی مهمان کوچولوشون کردند ❤️ 📌 اگر پست قبلی را خوانده باشید، متوجه می‌شوید که اهمیت و نقش خانواده‌های میزبان فقط به همان چند ماه حضور کودک در خانه‌شان محدود نمی‌شود بلکه ردّ عمیقش تا سال‌ها بعد روی روان کودک باقی خواهد ماند. 💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚 دیروز همان خانواده، مهمان کوچکشان را به مؤسسه آوردند تا به خانواده همیشگی خود بپیوندد و فرزندخوانده شود. همه اعضای خانواده میزبان آمده بودند؛ با عزت، احترام، آغوشی پر از صمیمیت و چشمانی که برق عشق داشت. ماموریتشان را جوری به پایان رساندند که کودک شاد بود، سرزنده، و آماده آغاز فصل تازه‌ای از زندگی. آن‌ها حالا منتظر مأموریت بعدی هستند… رسالتی تازه برای کودکی دیگر. با خودم فکر کردم، این خانواده‌های میزبان، گنجینه‌های ارزشمند اجتماعی‌اند؛ ستون‌هایی برای فردایی روشن‌تر. 📎 کانال پدربزرگ خوانده https://eitaa.com/abedshahi

#روزنوشت خانواده‌های دوست داشتنی امروز از اون روزهای شلوغ و پرخاطره بهرویش بود 📅💫 با تعدادی زیادی از خانواده‌های متقاضی کودک نیازمند درمان جلسه داشتم 👨‍👩‍👧‍👦💬 خانواده‌هایی که در مسیر فرزندپذیری، با آگاهی و اشتیاق منتظر گفتگوی حضوری بودند تا پاسخ پرسش‌هایشان را بگیرند 📝❤️ گفتگو با خانواده‌ها یکی از شیرین‌ترین 🍯 و اثرگذارترین 💖 بخش‌های کار است. دیدگاه‌هایشان نسبت به سرپرستی کودکی نیازمند درمان، واقعاً شنیدنی است 🎧✨ هر خانواده با انگیزه و نگاه خاص خودش آمده بود: - «ما متقاضی کودکی هستیم که مشکلش با جراحی برطرف شود 🏥✂️.» - «کودک ناشنوا اگر داشته باشین، ما مشکلی نداریم 👂🤗.» - «کودکی می‌خوایم که بیماری خیلی سختی نداشته باشه… مثل شکاف لب و کام 😊👄.» - «ما درباره نکروز روده تحقیق کردیم و چند سؤال داریم 🧐📚.» - «به خاطر پیگیری‌های درمانی پسرم، پزشکان زیادی رو می‌شناسیم 👨‍⚕️👩‍⚕️. هر بچه‌ای که فکر می‌کنید از پسش برمیایم معرفی کنید، هرچه باشد، بهترین روزی برای ما از جانب خداست 🙏🌸.» - «سال‌ها دوست داشتیم مرکز نگهداری از کودکان بی‌سرپرست بزنیم 🏢👶، ولی حالا تصمیم گرفتیم خانه‌مان، خانه‌ی این بچه‌ها باشد 🏡💞.» با خودم فکر کردم… ده سال پیش که این کار رو شروع کردم ⏳، خانواده‌ها چقدر فرق داشتند. آن موقع برای توضیح یک بیماری، باید ساعت‌ها وقت می‌گذاشتم 🕰💬 تا خانواده فارغ از هیجان و احساسات، تصمیمی منطقی بگیرد 🤓⚖. اما امروز برعکس شده بود؛ خانواده‌ها با تحقیق و آگاهی قبلی 📖🔍 آمده بودند و خودشان داوطلب کودکی با شرایط خاص می‌شدند 🌟✨. این تغییر نگاه، بی‌شک نتیجه فرهنگ‌سازی و آگاهی‌رسانی مداومی است که طی این سال‌ها انجام شده 📢🕊؛ حرکت آرام اما پیوسته‌ای که حالا ثمراتش را در نگاه مهربان و مسئولانه این خانواده‌ها می‌بینیم 💜🌱. ✅ واقعاً در ارزشمندی نگاه این خانواده‌ها، زبان قاصر است 💎💚 📌 یک اتفاق جالب دیگه هم امروز داشتم. تو مطلب بعدی براتون تعریف می‌کنم… حتماً بخونیدش 👀📖 📎 کانال پدربزرگ خوانده https://eitaa.com/abedshahi

قرار بود براتون یک اتفاق جالب دیگه رو بگم، هنوز کاملش نکردم. این چند روز نرسیدم. اولین فرصت براتون میزارم. مطالب بعدی رو حتما ببینید👇👇👇

آغازی بی آغوش... 🍼 از پنج روزگی… پشت در بیمارستان رها شدم. نه دستی بود که اشک‌هایم را پاک کند، نه آغوشی که منتظرم باشد. 🏠 از شیرخوارگاه رفیده تا آمنه… تخت‌هایی که پر و خالی می‌شدند، ولی هیچ‌وقت با آغوش یک خانواده برای من پر نشدند. 💔 نبود خانواده یعنی سال‌های کودکی، بی‌هیچ آغوش امنی گذشت… حتی اگر کوچک باشی یا با کمی تفاوت جسمی زندگی کنی، باز هم حق داری کسی کنارت باشد و بگوید: «همیشه با توام» ❤️ 📎 کانال پدربزرگ خوانده https://eitaa.com/abedshahi

حسرتی که ماند... 👀 هر بار که کودکی را دیدم که دست مادر یا پدرش را گرفته… یک آرزو در دلم تکرار شد: کاش من هم کسی را داشتم که مرا بخواهد. 💪 بزرگ شدم، قوی شدم… اما زخم نبودن خانواده، حتی از سخت‌ترین بیماری‌ها سنگین‌تر است. 🌸 شاید برای مراقبت از یک کودک، لازم باشد کمی بیشتر تلاش کنی، اما هیچ چیز زیباتر از دیدن شکفتن او در آغوش خانواده نیست❤️ 📎 کانال پدربزرگ خوانده https://eitaa.com/abedshahi

سوال‌هایی بی جواب... 🏫 در مدرسه، کودکانی را دیدم که شرایط‌شان حتی از من هم سخت‌تر بود، اما خانواده‌شان با تمام توان، کنارشان مانده بودند. ❓ همیشه می‌پرسیدم: چرا آن‌ها را خواسته‌اند، ولی من را نه؟ 🚶‍♀️ حتی وقتی کسی را دیدم که بی‌درد راه می‌رود، با خودم فکر کردم: چه خوشبخت است که خانواده‌ای دارد تا دستش را بگیرد… 💌 شاید انتخاب یک کودک با تفاوت جسمی سخت به نظر برسد، ولی انتخاب نکردنش، زخمش را برای همیشه جاودانه می‌کند. 📎 کانال پدربزرگ خوانده https://eitaa.com/abedshahi

قسمت نهایی صحبت‌های این خانم رو پیشنهاد میکنم حتما ببینید. حتی اگر سه قسمت قبلی👆👆👆رو ندیدین، حتما قسمت بعدی👇 رو ببینید. ممکنه در هر زمینه ای کوتاهی یا اشتباهاتی باشه، هدف اصلا اینها نیست، ببینید جابجایی کودک در مراکز هم ناگزیر اتفاق میفته و کودک چه میکشه. اینجا خبری از خانواده نیست ولی در جدایی از خانواده میزبان، باز هم خانواده‌ای هست.

هر روزش سخت بود 🕰 برای ما که در بهزیستی بزرگ شدیم، روز بی‌سختی وجود ندارد. 😭 یادم هست وقتی از آمنه به مرکز دیگری رفتم، دوستانم را از دست دادم و روزها و شب‌های زیادی را با گریه گذراندم. 🥀 وقتی همه چیز تغییر کرد، دیگر نه خنده‌ای ماند و نه آرامشی… تنها صدایم، صدای گریه‌ای بود که فقط خودم می‌شنیدم. ⚠️ شاید در ظاهر، یک ویلچر یا یک عصا جلوی نگاهت را بگیرد، اما آن‌چه آینده این کودک را می‌سازد، فقط و فقط یک خانواده است که بگوید: «من اینجا هستم.» ❤️ 📎 کانال پدربزرگ خوانده https://eitaa.com/abedshahi

🌱🌱🌱 سوال خوب پرسیدن یعنی، موضوع برام اهمیت داشته، وقت گذاشتم، مطالعه کردم، حالا به هر دلیلی باز هم سوال دارم. قطعا این سوالات تو اولویت پاسخ دادن هست. @abedshahi

چقدر به نکته ظریفی اشاره کردند. بنظرم مخاطب این موضوع خیلی از افراد مسئول و تصمیم ساز و تصمیم گیر در جامعه می‌تواند باشد. وقتی ممکن است یک تصمیم گیری اشتباه، فرد را فردای قیامت مدیون متهم کند. تصمیم گیری ناسنجیده و اشتباه در قبال کودکی که متهم نیست، حق دفاع از خود ندارد و تنها پشتیبانش خداست، چه عقوبتی خواهد داشت؟ شاید بی سبب نیست که فرمودند هرگاه یتیم گریه کند، عرش الهی به لرزه می افتد. @abedshahi

#روزنوشت خوب قول داده بودم، یک اتفاق جالب دیگه اونروز رو براتون بگم. ببینید این کوچولو با چه آرامشی داره خوابای قشنگ میبینه😊 میخوام تو مطلب بعدی داستان این فرشته کوچولو رو براتون تعریف کنم.👇 @abedshahi

#روزنوشت مادری به سبک میزبانی از صبح تا ظهر ⏰، یکسره فضای گفتگو و تعامل با خانواده‌های متقاضیِ کودک نیازمند درمان داشتیم ❤️‍🩹 خانواده‌ای خارج از برنامه آمده بود شیرخوارگاه 🏠 و اصرار داشت، صحبتی با من داشته باشد. در حالی که بچه کوچکی 👶 را در بغل داشت، این طرف و آن طرف می‌رفت و کودک را آرام می‌کرد 🤱 گفتگو با سومین خانواده تمام شد و آماده آمدن خانواده بعدی بودم که خانمِ بچه‌بغل به طرفم آمد: — آقای عابدشاهی، خانم ....... هستم، میزبان محمدجان 🌟 «امروز آمده‌ام شما را ببینم و توضیحاتی راجع به محمد بدهم.» شروع کرد به گفتن مشکلات درمانی محمد چندماهه 🩺؛ اینکه چه بخش‌هایی بهبود یافته و چه مسائلی همچنان باید تحت نظر متخصص باشد 🩹 خواهش‌شان این بود که به فکر محمد باشیم و بتوانیم خانواده خوبی برایش پیدا کنیم 💖 قربان‌صدقه‌اش می‌رفت 💕، از نمک و شیرینی‌اش می‌گفت... می‌گفت خانواده‌اش باید صبر و حوصله داشته باشند 🌱... می‌گفت خیلی برایش دعا می‌کند 🙏 که به خانواده خوبی برود و عاقبت‌بخیر شود 🌈... آن‌جا با خودم فکر می‌کردم که با چه شوق و ذوق ✨ و تعهدی درباره این کوچولو که دو سه ماهی مهمانشان شده صحبت می‌کند، انگار که واقعا مادرش است! آره، واقعا با مادرش فرقی نداشت؛ فقط مدل مادری‌اش «میزبانی» بود، اما جنسش از همان مادرانی بود که بهشت زیر پایشان، به خود می‌بالد🌹 شاید اگر از کنار موضوع، خیلی راحت بگذریم، در ظاهر فرقی نباشد که آن پلی 🌉 که بناست کودک را از محیط آسیب 💔 به سوی خانواده جایگزین برساند، شیرخوارگاه باشد یا خانواده میزبان. ولی قطعاً در مدل شیرخوارگاه، آغوشی پرمهر از جنس مادر را تجربه نمی‌کند 🤍 و چه‌بسا فراموشش کند. در مدل مادری میزبانی، عشق ❤️ و دعای مادری همیشه پشت سرش خواهد بود 🙌 و کودک، سیراب از عشق 💞، به آن طرف پل زندگی‌اش می‌رسد؛ جایی که خانواده‌ای که سال‌ها از داشتن کودک محروم بوده‌اند 🌾، باز هم با عشق، چشم‌انتظارش هستند 🕊️ مادر میزبان ممکن است برای کودکان زیادی، فقط چند ماه مادری کند 📅، ولی عمق تأثیر مادری‌اش تا پایان عمر همراه کودک است 🌟 و این یعنی جامعه آینده، جامعه‌ای سالم‌تر خواهد بود 🌱 خانواده‌های میزبان، سرمایه‌اند و ارزشمند 💎 سرمایه‌ای که با هیچ دارایی مادی برابری نمی‌کند ✨ 📎 کانال پدربزرگ‌خوانده https://eitaa.com/abedshahi