امروز کسی به آنها تبریک نمی‌گوید. شاید بُغضی که این روزها می‌ترکانند، کمتر از بغض روز جدایی نباشد. کسانی که مسیر زندگی‌شان عوض شد و نتوانستند مسیر مادری را برای دلبندشان به سرانجام برسانند. حالا فرقی نمی‌کند فرزندشان الان فرزندخوانده یک خانواده شده یا خانواده ای میزبان از او مراقبت می‌کند. مادری‌اش که گُل می‌کند، شوری اشکها، زبانش را به دعا باز می‌کند و برای کودکش دعا می‌کند. در کنار همه تبریکهای ارزشمند امروز، باید به مادران زیستی هم تبریک گفت که در تلاطم آسیب‌های اجتماعی، چاره ای جز گذر از جگر گوشه هایشان نداشتند. گذشت با امید به زندگی بهتر برای کودکانشان. ان‌‌شالله به حق صاحب این عید، امانت‌داران خوبی برای این کودکان باشیم و آنچنان موفق عمل کنیم که هیچ کودکی حتی لحظه ای، محروم از آغوش مادری نماند. کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

این مطلب و مطلب بعدیش رو یکبار دیگه بخونید، میخوام چند تا خبر جدید بزارم.

در این شیرخوارگاه، زمانی کودکان زیادی نگهداری می‌شدند. خیلی‌ها می‌پرسند: «وقتی این‌همه متقاضی وجود دارد، چرا بچه‌ها به خانواده‌ها سپرده نمی‌شوند؟» واقعیت این است که همه کودکان شرایط فرزندخواندگی را ندارند و بررسی و تعیین وضعیت هر کودک، گاهی چند ماه زمان می‌برد. اینجاست که طرح میزبان معنا پیدا می‌کند؛ یعنی تا زمان تعیین تکلیف قانونی کودک، به‌جای ماندن در شیرخوارگاه، در آغوش یک خانواده میزبان قرار می‌گیرد و از مراقبت عاطفی، گرم و انسانی بهره‌مند می‌شود. به مناسبت ایام ولادت حضرت زهرا(س)، در شیرخوارگاه شبیر مراسمی برای قدردانی از مادران میزبان برگزار کردیم. آن‌قدر زیبا و تأثیرگذار بود که واقعاً جای همه خالی بود. هر کودک، به‌جای یک تخت اختصاصی، یک آغوش امن مخصوص خودش داشت. @abedshahi

حضور خادمیاران آستان قدس رضوی، در مراسم روز مادر در جمع خانواده های بهرویش؛ فضای جلسه رو حسابی امام رضایی کرد. @abedshahi

📷 دهمین محفل صمیمی خانواده های بهرویش و جشن روز مادر 🗞 بازتاب خبر 👇 خبرگزاری فارس: ✏️https://fna.ir/pahz آستان قدس رضوی: ✏️https://aqrt.ir/portal/?p=77148 سایت سازمان بهزیستی: ✏️https://behzisti.ir/x3pj7 کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

اکثرِ ما نوزاد دوست داریم. شیرینی خاص خودش را دارد. مخصوصاً وقتی کم‌کم شناخت پیدا می‌کند. معنادار می‌خندد. ذوق می‌کند. گریه‌های الکی می‌کند تا بغلش کنی. همه‌چیز، شیرین است. اما خانواده‌های کمتری دلشان می‌آید میزبانِ یک کودک بزرگ‌تر باشند. نه خیلی بزرگ؛ یک کودک پنج‌ساله یا حتی شش‌ساله. حتی آن‌هایی هم که متقاضی این سن هستند، اغلب خودشان کودک هم‌سن دارند و می‌گویند: «با هم هم‌بازی می‌شوند.» فارغ از اینکه بازی، برای کودکی که خانواده نداشته، وقتی معنا پیدا می‌کند که اول احساس امنیت کند. فارغ از اینکه کودکِ آسیب‌دیده وقتی هم‌بازی می‌شود که قبلش طعمِ ماندن را چشیده باشد. کودک پنج‌ساله خیلی کوچک است. اما گذشته‌ای دارد که روی ذهنِ لطیفش سنگینی می‌کند. بارِ تلخِ گذشته روانش را ناآرام کرده، با این حال آغوش می‌خواهد. مادر می‌خواهد. پدری که تکیه‌گاهش باشد. بی‌قرار است. پرخاشگر شده. خواب‌هایش پر از کابوس است. گاهی افسرده. از بیرون رفتن می‌ترسد. بی‌اشتها می‌شود. و این‌ها دردهایی است که زبانِ گفتن ندارد. ظرفیت کودکانه‌اش تابِ حملِ این‌همه را ندارد، پس خودش را این‌طور نشان می‌دهد. این کودکان هم خانواده می‌خواهند تا اول امن شوند، بعد قوی شوند تا کم‌کم حالشان بهتر شود. فقط خانواده کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi

میزبانی از کودکی که می‌فهمد گاهی ترس از میزبانی یک کودک ۴-۵ ساله، ریشه در یک حقیقت دارد: این کودک دیگر یک نوزاد نیست که همه چیز را از نو با او شروع کنیم. او می‌فهمد. از نبود پدر و مادرش می‌فهمد. از جدایی می‌فهمد. شاید حتی شاهد چیزهایی بوده که هیچ کودکی نباید ببیند. این “فهمیدن”، هم می‌ترساند و هم نقطه شروعِ هر ارتباط صادقانه‌ای است. چون قرار نیست ما با یک “طرح خالی” روبرو باشیم؛ قرار است با تاریخچه‌ای از رنج، که نیاز به شنیدن دارد، همراه شویم. اولین قدم برای میزبانی، پذیرش همین “کودکِ فهمیده” است. پذیرشی که نه قضاوت می‌کند، نه می‌گریزد؛ فقط می‌گوید: حرفت را می‌شنوم. کانال پدربزرگ خوانده @abedshahi