و برعکس تمام مراسماتمون، اینبار اولِ مراسم عکس یادگاری گرفتیم. من کجام؟! خانم کریمی رو در تصویر فوق پیدا کنید. (۱۱۰ نمره) ●|@abootorab7

حیف از علی(ع) که با کس‌ و‌ ناکس قیاس شد؛ آخر میانِ آتش و دریا چه نسبت است؟! #عید_غدیر ●|@abootorab7

و چقد حق فرمودند که: چه بسا غریبانی که، بهتر از نزدیکان هستند‌... حضرت ابوتراب علیه‌السلام ●|@abootorab7

خدایا ممنون که نذاشتی شرمنده‌ی برادران و خواهرانمون در لبنان بشیم... واقعیتش رو بخوای من نه تحلیل میدونم نه هیچی، ولی تو دلم داشتم دق میکردم ازینکه شیعه‌های مولا زیر آتیشن و من نهایت کاری که ازم بر میاد، همراه داشتن پرچم حزب‌الله تو تجمعات باشه... ●|@abootorab7

سه تا از عزیزترین‌های یک ایرانی‌ِ وطن‌پرست، در یک قاب 🇮🇷♥️ ●|@abootorab7

جنگ که میشه، انگار ذهنم خودش همه‌چیز رو بازتعریف میکنه. برنامه‌ها، آرزوها و دغدغه‌های شخصیم به طور خودکار به حاشیه میرن. «من» کم‌رنگ میشه. طنابی که از حرف‌ها و قضاوت‌های دیگران دور گردنم سفت شده بود، با اولین خبرِ حمله‌ی مجدد، دیگه فقط چندتا نخِ پوسیده به نظر میومد. اصلاََ جنگ آدمو دوباره به اصل خودش برمی‌گردونه؛ همون حقیقتی که زیر لایه‌های روزمرگی دفن شده بود. یک‌مرتبه مفاهیمی مثل ایستادگی، فداکاری و مسئولیت معنای دیگه‌ای پیدا می‌کنه‌... جنگ با همه تلخی‌هاش، یادآوری میکنه برای چی زندگی میکنیم و برای چه چیزهایی حاضریم از خودمون بگذریم...؟! پ.ن: دیروز بعد از دو هفته تو نوبت بودن؛ قسمت شد تو ولیعصر پرچم‌دار باشم. حمل بر خود ستایی نشه؛ ولی دستم سبک بود شبش دوباره جنگ شد. ●|@abootorab7

صد عدد بزرگیه… ولی نه برای وقتیکه پای شمردنِ روزهای دوری و بیان حجم دلتنگیِ شما وسط باشه... ●|@abootorab7

• امام شهید: من باورم نمی‌آمد‌ که بتوانم در دنیایی زندگی کنم که خمینی در آن نباشد. ما هم همینطور آقا جان... ما هم همین هستیم بعدِ شما... ●|@abootorab7

مولا جان، با من نَدار باش، بگو دارِ من کجاست؟ آن نخلِ آرزوی ثمردارِ من کجاست؟ ●|@abootorab7

در کربلا بکار برایم تو دار را... ●|@abootorab7

نخلِ من کجاست که پایش آب بریزم، علی جان؟ نه از سرِ دعویِ میثم بودن؛ اما مگر می‌شود برای هر عاشقی نخلی نباشد؟ یقین دارم برای من هم به قوارهٔ محبتم نخلی مقدر کرده‌ باشی؛ همان نخلی که روزی من را به جرمِ حبِّ علی بر آن خواهند آویخت... ✍م. کریمی ●|@abootorab7