دست‌به‌دست کنید؛ برسد به همه ادمین‌ها و رسانه‌دارها... کلیدواژه‌ای که آقا بارها و بارها به همه‌ی کسانی که مخاطبی دارند یادآوری می‌کردند... ✍ م. کریمی ●|@abootorab7

چه آب را بـرســانـی، چه تشنه برگردی تـو فَتح میکنـی آخر، تَــمـامِ دل هـا را أبوفاضِل‌ دَخلیک ●|@abootorab7

ما رو حلال کن که از روضه‌هات زنده بیرون اومدیم... ●|@abootorab7

هر خیمه، خلوتگاهِ مناجاتِ دلی بود... مشتی خاک برداشتم و آرام از میان انگشتانم رها کردم. خاک بر خاک می‌ریختم...خار کوچکی در انگشت سبابه‌ام فرو رفت. قطره‌ای خون بر ریگ‌های کرب‌وبلا چکید و در دم ناپدید شد؛ گویی زمین از همین امشب سهم خود را طلب می‌کرد. به فردا فکر می‌کردم...به این خاکِ تشنه. به شمشیرها. به زن‌ها و کودک‌ها. اگر واقعاً حسین بن علی را شهید کنند چه؟ نه... مگر می‌شود؟ تا عباس زنده است مگر کسی جرأت می‌کند چشم به جان حسین بدوزد؟ اما چرا باز دلم آشوب بود...؟ در همین فکرها بودم که صدای عابس بلند شد: «جمع شوید! مولایمان سخنی دارند.» همه گرد امام جمع شدیم. دل‌ها می‌تپید و نفس‌ها در سینه حبس شده بود. امام نگاهی آمیخته به مهر بر یاران انداختند و فرمودند: «این قوم تنها با من کار دارند. من بیعتم را از شما برداشتم. از تاریکی شب استفاده کنید و بروید.» سکوتی سنگین بر جمع سایه انداخته بود. عباس که از جا برخاست همه نگاه‌ها بر قامت او گره خورد: «برویم؟ که بعد از شما زنده بمانیم؟» پس از او حبیب و دیگر یاران نیز سخن گفتند. یکی آرزوی هفتاد بار کشته شدن داشت و دیگری جانش را پیش از جان امام فدا می‌کرد. نگاه کردم؛ حتی چهره جوانان بنی‌هاشم نیز رنگ تردید نداشت. و من میان آن همه یقین، به تردید خودم فکر می‌کردم. زخم دستم می‌سوخت. از میان خیمه‌ها گذشتم. مشعل‌ها در باد می‌لرزیدند و سایه‌ها بر دیوار خیمه‌ها می‌دویدند. صدای قرآن هنوز می‌آمد. صدای گریه کودکی هم. نفسم سنگین شده بود. نمی‌دانم چطور خودم را به خیمه عقیله بنی‌هاشم رساندم. همین که چشمم به زینب کبری(س) افتاد، اشکم سرازیر شد. چیزی نگفتم. سرم پایین بود. چند لحظه گذشت. بعد آرام فرمودند: «چه شده؟» خواستم جواب بدهم، نتوانستم. بغض راه گلویم را بسته بود. آخر سر گفتم: «می‌ترسم...» همین یک کلمه. انگار همه آنچه در دلم بود در همان کلمه جا شده بود. از فردا. از برق شمشیرها. از گریه کودکانِ تشنه. از آتشی که نمی‌دانستم چرا مدام تصویرش در ذهنم می‌آمد. دستم را روی صورتم گذاشتم. «دیگران را که می‌بینم، انگار مطمئن‌اند... انگار دل از دنیا بریده‌اند... اما من...» سکوت کردم. شرم داشتم ادامه بدهم. «من نه چون حبیب در وفاداری شهره‌ام و نه چون عباس در شجاعت... گاهی با خودم می‌گویم اگر فردا بلا سخت‌تر از چیزی باشد که فکر می‌کنم چه؟ اگر طاقت نیاورم چه؟ من از عاقبتم می‌ترسم...» زینب‌کبری(س) دستم را گرفتند. دستم میان دست‌هایشان گم شد. سرم را بلند کردم. اشک در چشمانشان جمع شده بود. فرمودند: «خداوند دلِ محبّان ما را به خودشان وانمی‌گذارد.»... از خیمه بیرون آمدم. نگاهم بی‌اختیار به خیمه حسین(ع) افتاد. هنوز چراغ خیمه روشن بود. هنوز از فردا می‌ترسیدم؛ اما هرچه در دلم می‌گشتم، راهی نمی‌یافتم که مرا از صاحب آن خیمه جدا کند. #روایت_خیال از شبِ عاشورا... ✍م. کریمی ●|@abootorab7

- چرا نميگي حكم امام بوده؟! + اون وقت امام خرج من ميشه، نه من خرج امام…! 🎥دیالوگ ‌#غريب ●|@abootorab7

از ضریحت دو سه تا بوسه طلبکارم من، حسین جان... ●|@abootorab7

روضه‌خون می‌گفت حضرت زینب سلام‌الله‌علیها بسیار رقیق‌القلب بودن... من تو این یه جمله گیر کردم؛ مصیبت کربلا رو مرور می‌کنم و به این فکر می‌کنم که همه‌ش از دلِ یه آدمِ رقیق‌القلب رد شده... روضه سنگین‌تر از این...؟ ●|@abootorab7

- این شلنگ بزرگای حرمو دیدی؟ ازونا که بعد عاشورا با فشارِ آب صحنو می‌شورن؟ + خُب؟ - دلم می‌خواست یه بار جلو یکیشون وایسم. هرچی آشفتگی و پریشونی و بدی توی منه رو از وجودم بشوره... + باشه ولی اون‌وقت خودتم آب می‌بره - کاش ببره. اقیانوسی، دریایی چیزی... + فقط یه جوری کنترل کن سمت خلیج فارس نری، مین‌گذاریه. - دریاهای توی داستانا که مین ندارن... کوسه و نهنگ هم ندارن. فقط آدمو آروم تو خودشون حل می‌کنن. + یعنی آخرش منفجرت کنیم یا حلت کنیم؟ تکلیف ما رو روشن کن. - دلم نمی‌خواد منفجر شم... البته، اگه قول بده بعدش هیچی ازم نمونه اشکال نداره. + خوبی؟ - نمی‌دونم... حس می‌کنم یه بخش عظیمی از تاریخچه‌ی زندگیم حذف شده. + حذف شده؟ - آره، خیال میکنم هرچی که قبل از الان بوده، خواب بوده. نه این‌که یادم نیاد؛ انگار یکی همه‌ی صفحه‌های اول زندگیمو کنده انداخته دور. + یعنی چی؟؟ - یعنی حس می‌کنم یه‌دفعه از وسط زندگی شروع شدم... با این تفاوت که از اول بزرگ بودم. انگار هیچ‌وقت بچه نبودم. #آشفته‌نگاری ✍م. کریمی ●|@abootorab7

دیدن ۳ دقیقه آخر بازی الجزایر - اتریش، ضعف اعصاب و روان رو بهم هدیه داد. 🎀

آرزوی برآورده نشده؟! یه سیزدهمِ محرم، بین زنان عزادار قبیله بنی‌اسد، بیام تو حرمت؛ شاید اسم منم بین اون‌هایی که مرهمِ غربتت شدن، بنویسن... ●|@abootorab7

تو عکس‌های آماده‌سازی جایگاه وداع آقا، یه چیز بیشتر از همه دل آدم رو می‌سوزونه... اون تابوتِ کوچیک... همین یه تابوت، سندِ یک عمر مظلومیتِ رهبر شهید ماست، سندِ جنایتِ صهیونیسم، پهلوی و همه‌ی حامیان و دنباله‌روهاش. انگار رسمِ تاریخ اینه... هر وقت خدا بخواد مُهرِ مظلومیتِ بنده‌ای رو به دل‌ مردم حک کنه، ردّ پای یه طفلِ معصوم هم وسطه... ✍م. کریمی ●|@abootorab7

الوداع يا وليَّ الله...💔 ●|@abootorab7