از یه خادم داشتم آدرس کفشداری رو می‌پرسیدم، یه خانم عرب آروم گوشه‌ی چادرم رو گرفت و گفت: «بیا، من می‌برمت، بیفت جلو» من راه می‌رفتم و هر بار که حتی ذره‌ای سمت مسیر اشتباه می‌رفتم، با استرس چادرم رو می‌کشید تا گم نشم و راه درست رو برم. حمایت معصوم علیهم‌السلام هم همینطوره...؛ خیال می‌کنیم خودمون مسیر رو می‌ریم، اما هر وقت بخوایم از مسیر دور بشیم، گوشه‌ی چادرمون رو می‌کشن... ✍م. کریمی ●|@abootorab7

ای خفته خوش به بستر خون، دیده باز کن احوال ما ببین و سپس خواب ناز کن... |نیر تبریزی| ●|@abootorab7

از دلخوشی‌های این روزا؟! مواجه شدن با این جمله خبری: پیام رهبر معظم انقلاب تا دقایقی دیگر منتشر خواهد شد. ●|@abootorab7

آقا تو پیام‌شون اشاره کردن به حفظ وحدت؛ بعد یه عده همونو نقل‌وقول میکنن و به بقیه طعنه و کنایه می‌زنند. مردمان عجیبی هستیم.

دقت کردید آقا هم مثل پدر شهیدشون، با این حجم از مسئولیت، نسبت به ریزترین ابهامات و مسائل روز هم بی‌تفاوت نیستن؟ این چند روز چند نفر از دوستام مدام تماس می‌گرفتن و می‌پرسیدن: «اربعین چیکار کنیم؟ بریم یا باید توی میدان بمونیم؟» با این پیام آقا، تکلیف روشن شد. خدا شما رو برای ما حفظ کنه. ●|@abootorab7

به نظر من، پیام جداگانه‌ی امام خامنه‌ای به ملّت عراق یک نکته‌ی مهم داشت؛ اینکه خواستن تشکر ویژه و بخصوص داشته باشن از مردمی که این روزها برای رهبر شهید، از جون و دل مایه گذاشتن. چرا که ملت عراق نشون دادن هدفشون صرفاََ همدردی با مردم ایران نیست؛ اونا خودشون رو صاحب‌عزا می‌دونستن. ●|@abootorab7

خلاصه که؛ اللهم احفظ قائدنا الإمام خامنه‌ای.

بچه‌ها یه چیزی بگم؟ من خیلی دلم واسه آقا تنگ شده...

یکم پیش از دکتر برمی‌گشتم. یه تعدادی از مردم توی میدون ایستاده بودن؛ پرچم تکون می‌دادن و عکسِ رهبر شهید دستشون بود. رسیدم خونه و از همون لحظه اشکام بند نمیاد... این حالِ منه؛ هر بار که توی خیابون چشمم به عکس شما می‌افته...

امشبی را شَه دین، در بغلم مهمان است... ●|@abootorab7

من بچه نیستم؛ نه توی گرمای سوزان روی ریگ‌های داغ بیابان دویدم، نه کفِ پاهام زخمِ خار شده، نه مصیبت دیدم، نه دست‌هام بسته‌س، نه تازیانه خوردم؛ اما سه روزه که تب امانم رو بریده. خواب به چشمم نمیاد، از خواب می‌پرم، از تبِ بالا کابوس می‌بینم، کلافه‌ام و از زندگی افتادم و مدام یاد یه دختر سه‌ساله می‌افتم. همون که می‌گن خارِ مغیلان، پاهای کوچکش رو زخمی کرد و از اثر همون خار مدام تب داشت... با همون تب، داغِ پدر، اسارت، تشنگی، غربت و همه اون مصیبت‌ها رو یک‌جا به دوش می‌کشید. این چند روز، تبم شده روضه‌خونِ رقیه‌ی ارباب؛ خانومِ سه‌ساله... کاش تب، تنها چیزی بود که باید تحملش می‌کردی... ●|@abootorab7

شادی مردم غزه بعد از قهرمانی اسپانیا رو دیدم و یه دور از اول جیگرم حال اومد.