یادداشت‌های اربعین ۱۴۰۵ | فرشِ خانه‌ی پدری
هر سال، موقع برنامه‌ریزی سفر، یک بحث همیشگی داشتیم؛ اول برویم کاظمین و سامرا یا مستقیم نجف و شروع پیاده‌روی؟
اربعین بود، هوا گرم بود، راه طولانی بود و همه می‌گفتیم باید توانمان را برای پیاده‌روی نگه داریم. اما امسال، از همان اول، تکلیفم روشن بود. بقیه را هم قانع کردم. نمی‌دانم چرا تا امسال برایم جا نیفتاده بود که آدم تا عراق بیاید و پابوسیِ پدرِ امامِ حی و حاضرش نرود؛ انگار هر بار، سفرش چیزی کم دارد.
سامرا از همیشه داغ‌تر بود. آفتاب بی‌امان روی گنبدها می‌ریخت و نفس کشیدن سخت شده بود، اما هرچه به حرم نزدیک‌تر می‌شدم، گرما بیشتر از یادم می‌رفت.
زیارت‌نامه را خواندم، دستم را به ضریح رساندم، دو رکعت نماز خواندم و بعد گوشه‌ای روی فرش‌های حرم نشستم. طبق عادتی که همیشه دارم، کف دستم را روی فرش گذاشتم و آرام زیر لب گفتم:
«من عرب نیستم؛ اما شنیده‌ام شما رسم دارید اگر کسی روی فرشِ خانه‌ی پدری‌تان بنشیند و چیزی از شما بخواهد، بعید است دستِ رد به سینه‌اش بزنید...»
هنوز دستم روی فرش بود که لیلا صدایم زد: «بجنب دیگه دل بکَن دختر... دیر شد.»
از جا بلند شدم. کف دستم را یک بار دیگر روی فرش کشیدم و راه افتادم. بعضی خواهش‌ها را باید روی فرشِ خانه‌ی پدر جا گذاشت؛ مطمئن بودم صاحبخانه، پیش از آن‌که از جا بلند شوم، شنیده بود.
●|
@abootorab7
