این چند وقت که بیمارستان میرم و آدم‌های درگیرِ بیماری رو میبینم، یه دعا شده ورد زبونم: «خدایا، مرگ ما رو در بستر بیماری قرار نده.» بعدتر که بیشتر به این دعا فکر کردم، دیدم شاید دلیلش فقط ترس از درد و بیماری نیست. من در تمام عمرم جهاد خاصی نکردم؛ تو جنگی نبودم که مبارز باشم، در میدانی حضور نداشتم که دشمن، جانم رو نشانه بگیره، مهره مهمی نبودم که برای حذف کردنم نیاز باشه نقشه بکشن. زندگیم، دست‌کم از این جهت، خیلی عادی گذشته. و با این حال، فکرِ یک مرگ عادی برام خیلی سنگینه. بعد با خودم می‌گویم: پس اون‌ها که تمام عمرشان رو در میدان جهاد گذروندن چی؟ همونا که بارها مرگ رو از نزدیک دیدن، از کنارش رد شدن و باز به راهشان ادامه دادن؛ آدم‌هایی که شاید تمام زندگی‌شون یک جور آماده‌شدن برای رفتن بود… مرگ برای ما که تمام عمر از آن فاصله گرفتیم، لابد ترسناک‌تر است؛ اما برای کسی که یک عمر به سمتش قدم برداشته، شاید دیگه غریبه نباشد. شهادت، پاداشِ کسیه که تمام عمر برای رسیدن بهش زندگی کرده بود. ●|@abootorab7

چیه این آدمیزاد؟ کافیه یه تغییر کوچیک توی زندگیش ایجاد کنه؛ یه کتاب شروع کنه، بره یه کلاس، دنبال یه علاقه‌ای بره… یا حتی چیزی خلق کنه. یه‌دفعه می‌بینه همه‌ی فکرهای تاریک و ناامید کننده، جمع کرده‌ن و از ذهنش رفته‌ن. حداقل برای یه مدتی. ●|@abootorab7

شما نمیاین کانال بله و من هم یادم میره همزمان مطالب رو اینجا هم بذارم؛ اینه که یهویی با چند کیلو پیام از الرَّحیل مواجه میشید. البته اینکه من تاحالا نگفتم بیاین "کانال بله" هم، بی‌تاثیر نیست.

«الرَّحـیل | میم کریمی» 🆔 شناسه: https://ble.ir/abootorab7

+ یعنی بین جنگ و زن‌ و بچه‌ت،‌ جنگ رو انتخاب کردی؟ - زن‌و‌بچه‌م رو انتخاب کردم؛ واسه همینه اینجام. #دیالوگ فیلم #بچه_مردم ●|@abootorab7

مدرسه اردوی پدر و دختری گذاشته و من از همین حالا دلم شورِ اون دو تا دختر کلاس هفتمم رو می‌زنه؛ یکی‌شون سه‌سالگی پدرش رو از دست داده و اون یکی، پدرش توی جنگ دوازده‌روزه شهید شده. نمی‌دونم، شاید من زیادی حساسم؛ ولی از فکر اینکه این دوتا بچه قراره توی همچین روزی چه حالی داشته باشن، دلم می‌گیره... ●|@abootorab7

بله، به تو احتیاج دارم! زیرا تو تنها کسی هستی که می‌توانم در مورد رنگِ یک ابر با او صحبت کنم. 📚نامه‌هایی به ورا ●|@abootorab7

وقتی هنوز نمی‌تونی در برابر توهین به آدم‌هایی که قبولشون داری، آروم و منطقی باشی؛ یعنی صرفِ باور داشتن به اندیشه‌ی آدم‌های بزرگ، به معنای رسیدن به منش و بلوغ فکری اون‌ها نیست. رونوشت به خودِ کلافه‌م. ●|@abootorab7

دشوارترین بخش زندگی، استمرارشه؛ اینکه هر اتفاقی هم که بیفته، زندگی متوقف نمی‌شه. رنج می‌کشی؟ بکش اما زمان همچنان می‌گذره و باید زندگی کنی. می‌خوای برای غصه‌هات عزاداری کنی؟ حق داری؛ عزاداری کن، غصه بخور، اما زندگی کردن رو هم کنارش ادامه بده. ✍م. کریمی ●|@abootorab7