مدرسه اردوی پدر و دختری گذاشته و من از همین حالا دلم شورِ اون دو تا دختر کلاس هفتمم رو می‌زنه؛ یکی‌شون سه‌سالگی پدرش رو از دست داده و اون یکی، پدرش توی جنگ دوازده‌روزه شهید شده. نمی‌دونم، شاید من زیادی حساسم؛ ولی از فکر اینکه این دوتا بچه قراره توی همچین روزی چه حالی داشته باشن، دلم می‌گیره... ●|@abootorab7

بله، به تو احتیاج دارم! زیرا تو تنها کسی هستی که می‌توانم در مورد رنگِ یک ابر با او صحبت کنم. 📚نامه‌هایی به ورا ●|@abootorab7

وقتی هنوز نمی‌تونی در برابر توهین به آدم‌هایی که قبولشون داری، آروم و منطقی باشی؛ یعنی صرفِ باور داشتن به اندیشه‌ی آدم‌های بزرگ، به معنای رسیدن به منش و بلوغ فکری اون‌ها نیست. رونوشت به خودِ کلافه‌م. ●|@abootorab7

دشوارترین بخش زندگی، استمرارشه؛ اینکه هر اتفاقی هم که بیفته، زندگی متوقف نمی‌شه. رنج می‌کشی؟ بکش اما زمان همچنان می‌گذره و باید زندگی کنی. می‌خوای برای غصه‌هات عزاداری کنی؟ حق داری؛ عزاداری کن، غصه بخور، اما زندگی کردن رو هم کنارش ادامه بده. ✍م. کریمی ●|@abootorab7