کسی نخواهد دانست که زیرِ هجومِ افکار چگونه هر تکهام به گوشه ای از این اتاق افتاد، و صبح بی آنکه همراهی داشته باشم خود را با زجر جمع کردم و ادامه دادم ..
غمی که نمیتونی راجبش بگی و دهنتو بسته نگه داشته، چشاتو بیدلیل اشکی میکنه، حالت تهوع و معده دردهای الکی میاره، تپش قلب و استرس های مزخرف میاره، همهاینا هست اما چون تو نمیدونی راجبش باید چیکار کنی تصمیم میگیری دلقک درونتو پدیدار کنی و شروع کنی به قهقه های بلند که یکی اینارو ببینه فکر میکنه روانیای چیزی هستی. اما خب غمه دیگه، هرکی ی ظرفیتی داره و راجبش یکاری میکنه، منم راجبش بیاهمیت شدم و رهاش کردم تا در آیندهای دور رهام کنه، پیشمیاد بههرحال اهمیتی نمیدیم و زندگیمونو میکنیم، زندگی؟ منظورم خوندن درسهای فرداست.
یهطوری از همهجام درد داره میزنه بیرون، تبدارم و حالم خوب نیست
کسی هم خونه نیست که یهقرص حداقل بهم بده دارم کمکم به این حرف اعتقاد پیدا میکنم که خدا تصمیم گرفته تقاص همهی گناهامو امروز ازم بگیره.
