تنها چیزی که الان میخوام اینه که همهچی رو، همهرو، ول کنم و برم.
نمیدونم کجا فقط برم. دور بشم از ایندنیای سنگینِکرختآدمیزادی. بمیرم مثلا؟ الانم مردم. هیچوقت فکر نمیکردم دلتنگی برای یه نفر انقدر اذیتم کنه که انقدر آهنداغ گذاشتن رو گلوم و هیفشار میدن..
آمدیجانم به قربانت ولی در غیبتت
یکنفر امد که حالا کل دنیایم شده.
یک نفر مانند تو اما کمی دلرحم تر.
یک تهی عشق خیالی که حالا کل رویایم شده.
از روزهایِمبارزه ؛