عاشقِ اون لحظه‌ایم که با بابا توی ماشین، وسط سیاهیِ‌شب‌جاده‌ایم من یه‌ پتوی‌‌نازك انداختم رو خودم؛ بابا برای اینکه خوابش نبره هر نیم‌ساعت ی‌بار یه لیوان‌چایی می‌خوره و همینطور که به کویر‌نامعلوم مسیر خیره می‌شم یه نوایِ‌‌آروم از صدای‌ ضبط میاد که نور‌شرق می‌گه : یك‌‌نفس‌ای‌پیك‌سحری‌برسر‌کویش‌کن‌گذری.. 
گوکه‌ز‌هجرش‌به‌فغانم..‌به‌فغانم‌((: 
ای‌که‌به‌عشقت‌زنده‌منم،‌گفتی‌از‌عشقت‌در‌نزنم..‌من‌نتوانم،‌نتوانم..‌نتوانم.