سهمِ مَـن ستـاره شدن نیست، من فقط می‌تـونم محـو شـم، مثلِ برف. /

منو دادی از دسـت دیگــه. /

ء. وقتی تو را می‌بینم که اندوهت را پشت سکوتت پنهان کرده‌ای و سهمی از آن را به من نمی‌دهی، چیزی در من هم خاموش می‌شود؛ انگار زبانم گره می‌خورد و دل‌گفتن یادم می‌رود. شاید تو خیال می‌کنی نجیبانه‌تر است که غمت را نشان ندهی، شاید می‌خواهی مرا از سنگینی‌اش دور نگه داری، اما من از سکوتت چیز دیگری می‌فهمم؛ می‌فهمم که میان ما دیواری نادیدنی کشیده شده، که ما دو رهگذریم در یک خیابان مشترک، نه دو همدل در یک خانه‌ی امن. وقتی اندوهت را با من قسمت نمی‌کنی، انگار به من می‌گویی که جایی در طوفانت ندارم. و من، از ترس همین بی‌جایی، غم‌هایم را در مشت می‌فشارم و لبخند می‌زنم. اما مگر عشق، پناه بردن است؟ مگر صمیمیت، از همین اعتراف‌های لرزان آغاز می‌شود؟ اگر غم‌هایمان را از هم پنهان کنیم، آرام‌آرام سبک نمی‌شویم؛ فقط فاصله می‌گیریم و فاصله، بی‌صدا ما را از «ما» به «دو غریبه» تبدیل می‌کند. _ قلمِ‌مُرتجل‌

_

گندِ امشب : خالی شدن ظرفی که توش اکرلیک‌زرشکی بود رو پارچه سفیده‌ی مامان که روش حساس بود.

قاصدکا ازت خبری ندارن، به ابرا بگو که نمیای الکی نبارن.

شماره‌دوزی با پادکستای نرگث وای، اصن وای‌. انقَدَرِه حال مــی‌ده.

آره بچها، من یه‌‌چیزی می‌دونستم که از اولشم مشکی گوش می‌کردم. تضاد پخت‌و‌پز‌ کرد ⚡️

دیگه حتی از تلاش برای وصل شدن هم خسته‌م.

نبودنت همیشه به فوبیا بود.