در روز های اخیر، سرعت تولید و انتشار خبر به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. در بسیاری از موارد، هنوز ابعاد یک رویداد به‌طور کامل روشن نشده که نخستین روایت‌های خبری منتشر می‌شوند و بلافاصله موجی از تحلیل‌ها درباره آن شکل می‌گیرد. این روند باعث شده مخاطبان با حجم زیادی از خبر و تحلیل‌های گاه متناقض مواجه شوند. یکی از ویژگی‌های خبر در این شرایط، صدق لحظه‌ای آن است. خبرهای اولیه معمولاً بر پایه اطلاعات محدود منتشر می‌شوند و با انتشار داده‌های جدید، روایت‌ها اصلاح یا حتی کاملاً تغییر می‌کنند. این تغییرات پی‌درپی می‌تواند باعث شود تصویر مخاطب از واقعیت ناپایدار و تکه‌تکه شود. در چنین فضایی، تحلیل‌ها نیز اغلب بر پایه اطلاعات کامل شکل نمی‌گیرند. تحلیلگران، رسانه‌ها و کاربران شبکه‌های اجتماعی هر کدام برداشت خود را از یک رویداد ارائه می‌کنند. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری انبوهی از روایت‌ها و تحلیل‌های متفاوت است که گاهی مسیرهای کاملاً متضادی را نشان می‌دهند. مواجهه مداوم با این حجم از تحلیل‌ها می‌تواند پیامدهای ذهنی قابل توجهی داشته باشد. بسیاری از مخاطبان در میان روایت‌های مختلف دچار سردرگمی می‌شوند و تشخیص تصویر دقیق‌تری از واقعیت برایشان دشوار می‌شود. در کنار این مسئله، تغییر مداوم اطلاعات و تحلیل‌ها می‌تواند سطحی از اضطراب و فشار ذهنی نیز ایجاد کند. از سوی دیگر، سرعت بالای تولید تحلیل‌ها گاهی زمینه‌ساز قضاوت‌های زودهنگام می‌شود. زمانی که اطلاعات هنوز کامل نشده، برداشت‌های قطعی درباره یک رویداد شکل می‌گیرد؛ برداشت‌هایی که ممکن است با روشن شدن جزئیات جدید تغییر کند. در مجموع، در عصر انفجار خبری، مسئله اصلی تنها حجم خبر نیست، بلکه انباشت تحلیل‌هایی است که بر داده‌های ناقص یا موقت بنا شده‌اند. در چنین شرایطی، مصرف آگاهانه اطلاعات، توجه به منابع معتبر و فاصله گرفتن از جریان دائمی خبرهای لحظه‌ای می‌تواند به شکل‌گیری درکی دقیق‌تر و آرامش ذهنی بیشتر کمک کند. https://eitaa.com/about_iran

تاریخ ؛ آیینه ی گذشته ،یا ابزار فهم اکنون؟ https://eitaa.com/about_iran

تاریخ؛ آینه گذشته یا ابزار فهم اکنون؟ وقتی از تاریخ سخن می‌گوییم، اغلب ذهن‌مان به سوی روایت‌ها، جنگ‌ها، پادشاهان، انقلاب‌ها و حوادث بزرگ می‌رود. اما تاریخ تنها مجموعه‌ای از وقایع گذشته نیست؛ تاریخ یکی از بنیادی‌ترین منابع شناخت است. شناخت انسان از خود، از جامعه‌اش، از ریشه‌های اندیشه‌ها، و حتی از امکان‌های آینده، بدون رجوع به تاریخ ناقص خواهد بود. تاریخ به ما نشان می‌دهد که آنچه امروز بدیهی می‌پنداریم، روزگاری مسئله بوده است. ارزش‌ها، ساختارها، باورها و حتی هویت‌های جمعی، همگی در بستر زمان شکل گرفته‌اند. بنابراین تاریخ، نه فقط گزارش «چه شد»، بلکه تلاشی برای فهم «چرا شد» و «چگونه شد» است. اما مسئله اصلی از جایی آغاز می‌شود که می‌خواهیم امر تاریخی را وارد زمانه خود کنیم. امر تاریخی چیست؟ امر تاریخی یعنی هر پدیده‌ای که در بستر خاصی از زمان و مکان شکل گرفته باشد: یک قانون، یک سنت، یک نظام فکری، یک نهاد اجتماعی، یا حتی یک باور اخلاقی. هیچ امر تاریخی در خلأ پدید نمی‌آید؛ هر کدام محصول شرایط اقتصادی، فرهنگی، معرفتی و اجتماعی دوران خود است. پس فهم هر پدیده تاریخی، بدون درک زمینه‌ای که در آن شکل گرفته، ممکن نیست. مسئله تطابق با زمانه اینجا به پرسشی اساسی می‌رسیم: آیا می‌توان آنچه در گذشته شکل گرفته را بی‌واسطه به امروز آورد؟ زمانه ما با گذشته تفاوت‌های بنیادین دارد؛ دانش گسترش یافته، فناوری زیست‌جهان ما را تغییر داده، روابط انسانی پیچیده‌تر شده، و افق‌های فکری دگرگون گشته‌اند. در چنین شرایطی، تطابق امر تاریخی با زمانه به مسئله‌ای حیاتی بدل می‌شود. اگر عناصر تاریخی را بدون بازاندیشی وارد اکنون کنیم، دچار جمود می‌شویم. گذشته تبدیل به قید و بند می‌شود، نه منبع الهام. اما اگر گذشته را به کلی کنار بگذاریم، ریشه‌های خود را از دست می‌دهیم و دچار گسست هویتی می‌شویم. پس مسئله نه «حفظ مطلق» است و نه «گسست کامل»، بلکه بازخوانی سنجیده و انتقادی است. --- چگونه می‌توان تطابق را ممکن کرد؟ ۱. فهم زمینه تاریخی پیش از هر تطبیقی، باید بدانیم یک اندیشه یا نهاد در چه شرایطی شکل گرفته است. چه مسئله‌ای را حل می‌کرد؟ پاسخ به کدام نیاز بود؟ ۲. تشخیص تغییر شرایط آیا آن شرایط هنوز پابرجاست؟ اگر تغییر کرده، کدام عناصر هنوز کارآمدند و کدام نیاز به بازتفسیر دارند؟ ۳. بازخوانی انتقادی بازخوانی به معنای نفی گذشته نیست؛ بلکه به معنای گفت‌وگوی فعال با آن است. ما از گذشته می‌آموزیم، اما اسیر آن نمی‌شویم. ۴. تمایز میان روح و صورت بسیاری از پدیده‌های تاریخی دارای «روح» و «صورت» هستند. ممکن است صورت‌ها تغییر کنند، اما روح یا هدف بنیادین همچنان قابل حفظ باشد. هنر تطابق در همین تمایز نهفته است. خطرها و فرصت‌ها بی‌توجهی به تطابق تاریخی دو خطر عمده دارد: - تحجر و ایستایی: وقتی گذشته را مقدس و غیرقابل تغییر بدانیم، زمانه را نادیده گرفته‌ایم. - بی‌ریشگی و گسست: وقتی گذشته را بی‌ارزش بدانیم، هویت و تجربه تاریخی خود را از دست می‌دهیم. اما اگر این تطابق به‌درستی انجام شود، تاریخ به بزرگ‌ترین سرمایه معرفتی ما تبدیل می‌شود. تجربه‌های پیشینیان، آزمون‌های شکست‌خورده و موفق، و تحولات فکری گذشته، می‌توانند راهنمای ما در مواجهه با مسائل نو باشند. نتیجه تاریخ آینه‌ای نیست که فقط گذشته را بازتاب دهد؛ پلی است میان دیروز و امروز. اما عبور از این پل نیازمند فهم، نقد و بازتفسیر است. امر تاریخی زمانی زنده می‌ماند که بتواند خود را با زمانه تطبیق دهد، و زمانه نیز زمانی عمیق و ریشه‌دار می‌شود که از تاریخ خود آگاه باشد. نه بازگشت صرف به گذشته راه‌حل است، و نه بریدن کامل از آن. راه سوم، گفت‌وگوی انتقادی با تاریخ است؛ گفت‌وگویی که در آن گذشته را می‌فهمیم، می‌سنجیم، و آگاهانه در اکنون به کار می‌گیریم. https://eitaa.com/about_iran

چرا تاریخ بیش از علوم تجربی امکان تحریف و روایت‌سازی دارد؟ https://eitaa.com/about_iran

چرا تاریخ بیش از علوم تجربی امکان تحریف و روایت‌سازی دارد؟ تاریخ برخلاف علوم تجربی، با «امر تکرارپذیر» سروکار ندارد؛ رویداد تاریخی یک‌بار رخ می‌دهد و از میان می‌رود. ما به‌جای مشاهده مستقیم، تنها با نشانه‌هایی از گذشته روبه‌رو هستیم: متن‌ها، روایت‌ها، خاطرات، گزارش‌ها، اشیای باستانی و اسناد پراکنده. این نشانه‌ها هرگز تصویری کامل از واقعه نمی‌دهند، بلکه همیشه «ناقص» و «گزینشی»‌اند. همین نقص ذاتی، فضای گسترده‌ای برای تفسیر و حتی تحریف فراهم می‌کند. در علوم تجربی، روش تجربه و آزمایش امکان «بازسازی شرایط» را می‌دهد. نتیجه اگر درست باشد، در هر آزمایشگاه دیگری نیز دوباره به‌دست می‌آید. اما تاریخ چنین امکانی ندارد. شما جنگی را دوباره آزمایش نمی‌کنید؛ انقلاب، مهاجرت، شکست یا پیروزی تاریخی را نمی‌توان تکرار کرد تا ببینیم روایت درست کدام است. به همین دلیل تاریخ بیشتر از علوم تجربی به انسان و ذهنیت او وابسته است. هر مورخ یا روایت‌کننده با مجموعه‌ای از پیش‌فرض‌ها، ارزش‌ها، جایگاه اجتماعی و حتی منافع فکری یا سیاسی به سراغ گذشته می‌رود. اینجاست که تاریخ، ناگهان از یک «گزارش خنثی» به میدان «تفسیر» تبدیل می‌شود. هر روایت، بازتاب نگاه کسی است که آن را نوشته. از سوی دیگر، در علوم تجربی معمولاً رابطه‌های علّی روشن‌تر و قابل‌اندازه‌گیری‌اند. اما در تاریخ هیچ علتی به‌تنهایی یک واقعه را توضیح نمی‌دهد. عوامل انسانی، روانی، فرهنگی، اقتصادی و تصادفی همگی در هم تنیده‌اند؛ و همین پیچیدگی، راه را برای روایت‌های متفاوت باز می‌کند. یک واقعه واحد می‌تواند از ده‌ها زاویه مختلف دیده شود: زاویه فاتحان، شکست‌خوردگان، ناظران، مخالفان، یا حتی نسل‌های بعد. به همین دلیل است که ما درباره یک پدیده تجربی – مثل سقوط یک جسم یا واکنش شیمیایی – تنها یک یا چند روایت محدود داریم، اما درباره یک واقعه تاریخی – مثل یک انقلاب، یک قرارداد سیاسی، یا حتی یک حادثه شهری – ده‌ها روایت کاملاً متفاوت وجود دارد. گذشته از آن، تاریخ همیشه با «هویت جمعی» و «قدرت» پیوند می‌خورد؛ و آنجا که پای هویت و قدرت در میان باشد، روایت‌ها نه‌تنها علمی، بلکه گاه ارادی و هدفمند بازسازی می‌شوند. پس علت تکثر روایت‌های تاریخی این است که تاریخ بیشتر از آن‌که بازتاب «خود گذشته» باشد، بازتاب «نگاه امروز ما به گذشته» است؛ و از همین‌جا امکان تحریف، گزینش و تأویل پدید می‌آید. https://eitaa.com/about_iran

تاریخ: علم یا گفتمان؟ در فلسفه تاریخ، یکی از مهم‌ترین چالش‌ها این است که آیا تاریخ می‌تواند مانند علوم طبیعی «علم» باشد یا این‌که ذاتاً به سمت «گفتمان» و تفسیرهای مختلف حرکت می‌کند. این پرسش، ریشه در خصوصیت اساسی تاریخ دارد: تاریخ همواره به‌صورت یگانه و غیرتکراری رخ می‌دهد و هیچ‌گاه قابل آزمایش و تکرار نیست. مثال 1: سقوط سلسله قاجار فرض کنید درباره سقوط سلسله قاجار در ایران روایت‌های متعددی وجود دارد: - یکی از روایت‌ها، نقش انگلیس و روسیه را در نفوذ و تضعیف قدرت قاجار می‌داند، - روایت دیگر بر فساد داخلی، ضعف مدیریتی و ناتوانی دولت قاجار تأکید می‌کند، - روایت سوم، نقش مردم و نهضت‌های ملی را برجسته می‌سازد. تمامی این تفسیرها با استناد به همان مجموعة «مشاهدات تاریخی» است، اما هر روایت، بر مبنای زاویه دید، منافع یا پیش‌فرض‌های متفاوت ساخته شده است. هیچ یک نمی‌تواند «بازتاب کامل و بدون تحریف» واقعیات باشد؛ چرا که خود روایت‌گر بر انتخاب‌های ذهنی، سیاسی و فرهنگی تکیه دارد. در نتیجه، این روایات نشان می‌دهد که تاریخ، نه عالمِ قوانین کلی، بلکه میدان رقابت روایت‌ها است. مثال 2: انقلاب 57 ایران در تحلیل انقلاب اسلامی، نظریه‌پردازان متفاوت تفسیرهای گوناگونی دارند: - برخی نگاه می‌کنند که انقلاب نتیجه وجود برتری ایدئولوژیک و نارضایتی عمومی است، - برخی دیگر تأکید می‌کنند که بازی‌های قدرت و منافع بین‌المللی نقش اصلی را داشتند، - گروهی هم معتقدند که سبک زندگی و فرهنگ‌سازی دینی نقش بازی کرد. تمامی این تفسیرها بر اساس داده‌های تاریخی است، اما هر کدام بر «چشم‌انداز» خاصی تمرکز دارند. همین می‌گوید که تاریخ، پدیده‌ای است چندوجهی، پدیداری که خود بر ساخته نگاه‌ها و قابلیت‌های تفسیرهای متعدد است. تحلیل فلسفی این مثال‌ها همان‌طور که ارسطو در نقد تاریخ گفت، تاریخِ صرف «جزئیات» است، نه «قانون کلی». این یعنی: - در علوم تجربی، (داده‌ها به قوانین کلی منتهی می‌شوند)، - اما در تاریخ، داده‌های متعدد و مناقشه‌برانگیز، همیشه روایت‌های متفاوتی را ممکن می‌سازند. نکته مهم‌تر این است که تاریخ، در ماهیت خود، «بازتاب» زمانه است. هر روایت، محصول شرایط فرهنگی، سیاسی و اجتماعی همان زمان است؛ و همین‌طور که زمان می‌گذرد، روایت‌ها هم تغییر می‌کنند، و چه‌بسا متضاد می‌شوند. اگر در دوران خود، روایت پیروزی «نظام سلطنتی» بر «مشروطه» غالب بود، اکنون روایت مخالف آن برتری یافته است. این تحولات نشان می‌دهد که تاریخ چقدر به «دیدگاه» وابسته است. نتیجه‌گیری بنابراین، خودِ طبیعت تاریخ، اجازه نمی‌دهد آن را به‌طور کامل «علم» بدانیم، چون: - «روایت‌پذیری» و «تفسیرپذیری» در ذات آن نهفته است؛ - «تکرارپذیری» وجود ندارد، هیچ حادثه‌ای در تاریخ دو بار تکرار نمی‌شود؛ - «ماهیت انسانی» آن، پیوسته در حال تغییر و تفسیر است. در نتیجه، حتی در دوران مدرن، فلسفه و علم تاریخ همچنان بر این باور است که تاریخ، ابزار اصلی شناخت خود نیست بلکه «گفتمان» است، زیرا در آن، بازخوانی، تفسیر و داوری‌های انسانی بیش از هر چیز نقش دارند. https://eitaa.com/about_iran

درباره‌ ی روایت های تاریخی در کانال های متعدد مطالب بسیاری زیاده گفته شده و لازم دانستم سه مطلب مهم درباره ی ذات تاریخ را بنویسم؛ تاریخ، آیینه گذشته یا ابراز فهم اکنون چرا تاریخ بیش از علوم تجربی امکان تحریف و روایت‌سازی دارد؟ تاریخ ،علم یا گفتمان ؟ https://eitaa.com/about_iran

چگونه تحلیل های یک نفر همیشه درست از آب در می‌آیند؟ https://eitaa.com/about_iran

اخیرا پدیده‌ای در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی پررنگ شده که می‌توان آن را «تحلیل‌گری نمایشی» یا «تحلیل‌گر سلبریتی» نامید. این افراد اغلب نه صرفاً به خاطر دقت پیش‌بینی‌هایشان، بلکه به دلیل توانایی در روایت‌سازی، حضور پررنگ رسانه‌ای و بیان قاطعانه مشهور می‌شوند. در چنین فضایی، مرز میان تحلیل تخصصی و تولید روایت جذاب گاهی کمرنگ می‌شود. بخشی از شکل‌گیری این پدیده به آنچه می‌توان «اقتصاد رسانه» نامید مربوط است. رسانه‌ها و پلتفرم‌های اجتماعی در فضایی رقابتی فعالیت می‌کنند که در آن توجه مخاطب یک منبع ارزشمند محسوب می‌شود. تحلیل‌هایی که سریع، قاطع، هیجان‌انگیز و قابل بازنشر باشند معمولاً مخاطب بیشتری جذب می‌کنند. در نتیجه، افرادی که توانایی تولید چنین روایت‌هایی را دارند بیشتر دیده می‌شوند، حتی اگر تحلیل آن‌ها همیشه دقیق یا قابل سنجش نباشد. این منطق توجه، به‌تدریج نوع خاصی از تحلیل‌گری را تقویت می‌کند که بیشتر به «جلب مخاطب» وابسته است تا به دقت تحلیلی. یکی از شگردهای رایج در این نوع تحلیل‌گری، استفاده از گزاره‌های کش‌دار و چندپهلو است. تحلیل به‌گونه‌ای بیان می‌شود که چند سناریوی متفاوت را در بر بگیرد. به این ترتیب، فارغ از اینکه کدام نتیجه رخ دهد، می‌توان ادعا کرد که تحلیل اولیه درست بوده است. برای مثال گفته می‌شود: «اگر روند فعلی ادامه یابد تنش‌ها افزایش پیدا می‌کند، اما اگر تغییر در رویکرد طرفین رخ دهد ممکن است شاهد کاهش تنش باشیم.» چنین جمله‌ای عملاً هر دو مسیر ممکن را پوشش می‌دهد. شگرد دیگر، تغییر تدریجی چارچوب تحلیل پس از وقوع رویدادهاست. در این حالت، تحلیل‌گر بدون اشاره صریح به تغییر موضع، روایت خود را به گونه‌ای بازتنظیم می‌کند که با نتیجه نهایی سازگار به نظر برسد. در نتیجه مخاطب احساس می‌کند تحلیل اولیه دقیق بوده، در حالی که چارچوب تحلیل در طول مسیر تغییر کرده است. همچنین استفاده از زبان مبهم و کلی از دیگر ابزارهای رایج است. عباراتی مانند «نشانه‌هایی از تغییر دیده می‌شود»، «به نظر می‌رسد معادلات در حال تحول است» یا «بازیگران منطقه‌ای در حال بازتعریف موقعیت خود هستند» نمونه‌هایی از جملاتی هستند که قابل تفسیرهای متعددند و به سختی می‌توان درستی یا نادرستی آن‌ها را سنجید. این شگردها لزوماً به معنای فریب عمدی نیستند؛ گاهی نیز نتیجه ساختار رسانه‌ای و اقتصاد توجه هستند که سرعت، جذابیت و قطعیت ظاهری را بیش از دقت تحلیلی پاداش می‌دهد. با این حال، نتیجه می‌تواند نوعی «توهم دقت» باشد؛ یعنی مخاطب تصور کند تحلیل‌ها همواره درست از آب در می‌آیند. در مقابل، تحلیل سیاسی جدی معمولاً ویژگی‌های متفاوتی دارد: محدود بودن حوزه تخصص، ارائه سناریوهای مشخص با احتمال نسبی، تعیین بازه زمانی برای پیش‌بینی، و مهم‌تر از همه پذیرش خطا در صورت تحقق نیافتن پیش‌بینی. چنین رویکردی شاید کمتر نمایشی باشد، اما به درک واقع‌بینانه‌تر از سیاست و تحولات آن کمک می‌کند. https://eitaa.com/about_iran

با آرایش نظامی دشمن و گشت های هوایی جنگ الکترونیک، حمله زمینی قطعی است .....

وقتی قمار باز ،فرمانده میشود https://eitaa.com/about_iran

ترامپ را همگی به اسم قمار باز میشناسیم ... اما وقتی یک قمارباز فرمانده ای کند چه میشود ؟ تصمیم‌گیری‌های او معمولاً تحت تأثیر چند سازوکار روان‌شناختی خاص قرار می‌گیرد. قماربازان اغلب با ذهنیتی عمل می‌کنند که در آن احتمال «برد بزرگ» بیش از اندازه برجسته می‌شود و خطر شکست کمتر از حد واقعی در نظر گرفته می‌شود. چنین فردی معمولاً ریسک‌پذیری بالایی دارد و تصمیم‌های خود را نه صرفاً بر پایه محاسبه منطقی هزینه و فایده، بلکه بر اساس امید به یک موفقیت بزرگ اتخاذ می‌کند. در چنین الگویی، شکست اولیه لزوماً به احتیاط بیشتر منجر نمی‌شود. برعکس، یکی از پدیده‌های شناخته‌شده در روان‌شناسی قمار «جبران باخت» است؛ یعنی فرد پس از شکست تلاش می‌کند با پذیرش ریسک‌های بزرگ‌تر، ضرر قبلی را جبران کند. در این حالت ممکن است فرمانده شکست را ناشی از بدشانسی یا شرایط موقتی بداند، نه نتیجه یک تصمیم اشتباه. همین برداشت می‌تواند او را به این باور برساند که با یک تلاش دیگر، نتیجه کاملاً متفاوت خواهد شد. در کنار این مسئله، عنصر «بلوف» نیز اهمیت پیدا می‌کند. فردی با چنین ذهنیتی در مذاکرات ممکن است قدرت خود را بیش از واقعیت نشان دهد، تهدیدهای بزرگ مطرح کند یا تصویر اغراق‌آمیزی از توانایی‌هایش ارائه دهد. هدف از این رفتار می‌تواند ایجاد تردید در طرف مقابل و گرفتن امتیاز در میز مذاکره باشد، حتی اگر توان واقعی برای اجرای آن تهدیدها محدود باشد. با این حال، عامل مهم دیگری نیز در تصمیم‌گیری وجود دارد. پژوهش‌های حوزه تصمیم‌گیری تحت ریسک نشان می‌دهد زمانی که افراد در موقعیت «ضرر» قرار می‌گیرند، معمولاً تمایلشان به پذیرش ریسک بیشتر می‌شود. اما اگر ادامه ریسک احتمال یک شکست بسیار بزرگ‌تر یا نابودی منابع باقی‌مانده را ایجاد کند، همان فرد ممکن است ناگهان رویکردی محتاطانه‌تر اتخاذ کند و به دنبال راهی برای خروج از بحران باشد. بنابراین پس از یک شکست، دو مسیر رفتاری محتمل است. در مسیر اول، فرمانده ممکن است برای جبران شکست قبلی دست به ریسک جدیدی بزند و حتی حمله‌ای دیگر را برنامه‌ریزی کند، به امید آنکه یک پیروزی بزرگ همه خسارت‌ها را جبران کند. در مسیر دوم، او ممکن است با استفاده از بلوف و نمایش قدرت در مذاکرات تلاش کند موقعیتی بهتر برای عقب‌نشینی یا توافق به دست آورد و از تشدید خسارت جلوگیری کند. در نهایت، تشخیص اینکه کدام مسیر محتمل‌تر است، به عوامل واقعی میدان وابسته است؛ عواملی مانند میزان منابع باقی‌مانده، شدت خسارت قبلی، فشارهای سیاسی داخلی، و این‌که آیا هنوز امکان یک موفقیت نظامی واقعی وجود دارد یا نه. بدون این اطلاعات، تنها می‌توان گفت که فردی با الگوی ذهنی شبیه قمارباز نسبت به یک تصمیم‌گیر کاملاً منطقی، تمایل بیشتری به پذیرش ریسک دوباره خواهد داشت، اما اگر خطر شکست نهایی بسیار بالا باشد، احتمال عقب‌نشینی و استفاده از بلوف در مذاکره نیز افزایش می‌یابد. https://eitaa.com/about_iran