امضای هر «چگونه زیستنی»، «چگونه جان دادن» است. هزاران رزومه و سال‌ها عبادت یک سو، و بر پای عقیده جان دادن، سوی دیگر. گویی سند حقانیت هر فرد، آن چیزی نیست که از او روایت می‌شود؛ بلکه مرگ اوست که مهر تأیید بر زیستن او می‌زند. شهادت انسان‌ها نیز چنین است؛ سال‌ها روایت‌های گوناگون، خوب و بد، درباره آدم‌ها گفته می‌شود، اما مرگِ متفاوت است که روایت‌ها را آشکار می‌کند؛ یا آن‌ها را تأیید می‌کند. https://eitaa.com/about_iran

هفتاد هواپیما در روز به خاورمیانه حرکت میکنند. گویا حرکت آتش بس برای ردگیری محل سران ایران و حزب الله بود که حمله به بیروت برای ترور نعیم قاسم بود به همان شکل که نصر الله ترور شد .آتش بس و پرچم دروغین و یک آن حمله شدید به محل جلسه حزب الله...

آتش بس را رهبری گفتند سکوت نظامی ... تعبیر جالبی است ... سکوت آخر می شکند.

در یکی دو روز اول جنگ مردانی بودند که با جنگنده‌هایی سالخورده، دل به آسمان زدند؛ در میان انبوه پدافند دشمن و سایه جنگنده‌های مدرن. همه می‌دانستند این سفر، شاید بازگشتی نداشته باشد. اما آنان چون قهرمانان شاهنامه، بی‌هراس تاختند؛ از دل آتش گذشتند، بر اهداف دشمن یورش بردند و آن‌ها را در هم کوبیدند. از پیکرشان نشانی بر خاک نماند، اما راه و مسلکشان با خون خودشان بر صفحه تاریخ ایران نوشته شد؛ جاودانه، چون نام اساطیر. پ ن ؛ تصاویر مربوط به حمله تیز پروازان ایران به مقر تروریست های آمریکایی و تلفات حمله آنها.... https://eitaa.com/about_iran

به ازای هر کانال ایتایی یک تفسیر از رفتار پوشش پاکسونی ها داره بیرون میاد‌‌‌‌..... https://eitaa.com/about_iran

اگر عرف در نظر بگیریم .در پیشواز های رسمی چون فرمانده ارتش نماینده نیرو های مسلح هست باید با یونیفرم نظامی باشد ..... https://eitaa.com/about_iran

از مخاطب خبر تا اعتیاد به خبر https://eitaa.com/about_iran

از مخاطب خبر بودن تا اعتیاد به خبر بخش اول برای روایت این تاریخچه، باید به عقب برگردیم؛ به زمانی که «خبر» از یک کالای دوره‌ای (روزنامه صبح یا اخبار شبانگاهی) به یک جریان بیست‌وچهارساعته و نفوذکننده در جیب لباس‌هایمان تبدیل شد. این روایت، داستانِ چگونگی تبدیل شدن ما به «انسانِ متصل» است. ### پرده اول: بیداری (۲۰۱۰ - ۲۰۱۲) عصر فیس‌بوک و توییتر اولیه داستان از جایی شروع شد که شبکه‌های اجتماعی از حالت تفریحی خارج شدند. در جریان «بهار عربی» در خاورمیانه، جهان برای اولین بار قدرت پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی را در جابجایی قدرت دید. در این دوران، مردم یاد گرفتند که برای دانستن آنچه در خیابان می‌گذرد، نباید منتظر بخش خبری ساعت ۹ باشند. توییتر به اتاق جنگ خبری تبدیل شد. ### پرده دوم: دوران سلطه تلگرام و واتس‌اپ (۲۰۱۴ - ۲۰۱۸) عصر «کانال‌ها» و گذار از وب‌سایت به پیام‌رسان در ایران و بسیاری از نقاط جهان، این بازه زمانی دوران طلایی تلگرام بود. با معرفی «کانال‌ها» در تلگرام، مفهوم خبررسانی دگرگون شد. دیگر لازم نبود آدرس سایتی را وارد کنید؛ خبرها خودشان به سراغ شما می‌آمدند. * نقطه اوج: در حوادث دی ماه ۹۶، پیام‌رسان‌ها نه تنها منبع خبر، بلکه ابزار اصلی سازماندهی بودند. در این دوران، چک کردن تلگرام به یک عادت وسواسی تبدیل شد؛ گویی اگر کسی چند ساعت آنلاین نبود، از تاریخ عقب می‌ماند. ### پرده سوم: انفجار بزرگ؛ دوران قرنطینه (۲۰۲۰ - ۲۰۲۱) زمانی که جهان پشت پنجره‌ها حبس شد و ناگهان، کرونا آمد. این فصل از تاریخ، «اوج مطلق» استفاده از پیام‌رسان‌هاست. * سناریو: خیابان‌ها خالی شد و تمام تعاملات بشری به کابل‌های نوری و امواج وای‌فای منتقل شد. * روایت: صبح‌ها با چک کردن آمار مرگ‌ومیر در کانال‌های خبری شروع می‌شد. واتس‌اپ که پیش از آن ابزاری ساده بود، به مدرسه، دانشگاه و دفتر کار تبدیل شد. در این دوران، «اضطراب خبری» به اوج رسید. ما در گروه‌های خانوادگی به دنبال تایید سلامتی عزیزانمان بودیم و در کانال‌های رسمی به دنبال بارقه‌ای از امید برای واکسن. گوشی‌ها دیگر از دست‌ها جدا نمی‌شدند، چون تنها دریچه به دنیای بیرون بودند. ### پرده چهارم: عصر تلاطم و جنگ‌های لایو (۲۰۲۲ - ۲۰۲۴) از اوکراین تا خاورمیانه پس از فروکش کردن کرونا، جهان به جای آرامش، وارد عصر تنش‌های ژئوپلیتیک شد. * جنگ اوکراین: اولین جنگی بود که به صورت لحظه‌ای و با کیفیت بالا در تلگرام روایت شد. مردم جهان یاد گرفتند که چگونه نقشه‌های پیشروی نظامی را در گوشی‌های خود تحلیل کنند. * پاییز ۱۴۰۱ (ایران): یکی از شدیدترین دوران‌های مصرف خبر در تاریخ معاصر ایران. پیام‌رسان‌ها علی‌رغم محدودیت‌ها، به تنها پل ارتباطی تبدیل شدند. در این برهه، مصرف داده و چک کردن مداوم اخبار برای ایرانیان از یک فعالیت روزمره به یک «حیات ثانویه» تبدیل شد.

از مخاطب خبر بودن تا اعتیاد به خبر بخش دوم پرده چهارم: عصر تلاطم و جنگ‌های لایو (۲۰۲۲ - ۲۰۲۴) از اوکراین تا خاورمیانه پس از فروکش کردن کرونا، جهان به جای آرامش، وارد عصر تنش‌های ژئوپلیتیک شد. جنگ اوکراین: اولین جنگی بود که به صورت لحظه‌ای و با کیفیت بالا در تلگرام روایت شد. مردم جهان یاد گرفتند که چگونه نقشه‌های پیشروی نظامی را در گوشی‌های خود تحلیل کنند. پاییز ۱۴۰۱ (ایران): یکی از شدیدترین دوران‌های مصرف خبر در تاریخ معاصر ایران. پیام‌رسان‌ها علی‌رغم محدودیت‌ها، به تنها پل ارتباطی تبدیل شدند. در این برهه، مصرف داده و چک کردن مداوم اخبار برای ایرانیان از یک فعالیت روزمره به یک «حیات ثانویه» تبدیل شد. ۷ اکتبر و تنش‌های منطقه‌ای: از اکتبر ۲۰۲۳ تا به امروز، ما در دورانی هستیم که هر لرزش گوشی می‌تواند خبر از یک درگیری بزرگ یا تغییر قیمت ناگهانی دارایی‌ها بدهد. پیام‌رسان‌ها حالا به «رادارهای شخصی» ما تبدیل شده‌اند https://eitaa.com/about_iran

از مخاطب خبر بودن تا اعتیاد به خبر بخش سوم در گذشته، خبر پدیده‌ای محدود و زمان‌مند بود. مردم معمولاً در ساعات مشخصی از طریق روزنامه، رادیو یا برنامه‌های خبری تلویزیون از رویدادها آگاه می‌شدند. میان وقوع یک حادثه و انتشار آن فاصله‌ای وجود داشت و حجم اطلاعات نیز نسبتاً اندک بود. در چنین شرایطی، انسان بیشتر «مخاطب خبر» به شمار می‌رفت؛ یعنی در زمان‌هایی مشخص به سراغ خبر می‌رفت و پس از آن به زندگی روزمره بازمی‌گشت. با گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در دهه‌ی ۲۰۱۰، این الگو به‌تدریج دگرگون شد. خبر دیگر تنها از مسیر رسانه‌های رسمی منتشر نمی‌شد، بلکه کاربران نیز می‌توانستند در لحظه اطلاعات را منتشر و بازنشر کنند. در نتیجه، سرعت گردش اطلاعات افزایش یافت و فاصله‌ی میان رخداد و آگاهی عمومی کاهش پیدا کرد. در مرحله‌ی بعد، با فراگیر شدن گوشی‌های هوشمند و پیام‌رسان‌ها، خبر به جریانی پیوسته تبدیل شد. اعلان‌های تلفن همراه، کانال‌های خبری و شبکه‌های اجتماعی باعث شدند اطلاعات به‌طور مداوم به زندگی روزمره افراد وارد شود. در این وضعیت، انسان دیگر تنها جوینده‌ی خبر نیست؛ بلکه در فضایی قرار گرفته است که خبر پیوسته او را احاطه می‌کند. از سوی دیگر، تمایل طبیعی انسان به دانستن و کاهش نااطمینانی، به‌ویژه در دوران بحران‌ها و تحولات سریع، باعث شده است افراد به طور مکرر به دنبال تازه‌ترین اطلاعات باشند. بدین ترتیب، رابطه‌ی انسان با خبر از یک ارتباط مقطعی به نوعی وابستگی مداوم تغییر یافته است؛ وضعیتی که در آن انسان معاصر نه فقط مصرف‌کننده‌ی خبر، بلکه تا حدی در محاصره‌ی جریان بی‌پایان آن قرار دارد. https://eitaa.com/about_iran

از مخاطب خبر بودن تا اعتیاد به خبر بخش چهارم در شرایط جنگ یا بحران‌های شدید، جریان خبر به طور چشمگیری افزایش می‌یابد و پیام‌رسان‌ها و کانال‌های خبری به مهم‌ترین منبع اطلاع‌رسانی تبدیل می‌شوند. در چنین فضایی، برخی افراد دچار وابستگی شدید به دنبال کردن خبر می‌شوند. انسان وابسته به خبر معمولاً به طور مداوم کانال‌ها و منابع خبری را بررسی می‌کند و فاصله‌ی زمانی میان هر بار مشاهده‌ی خبر بسیار کوتاه می‌شود. قطع دسترسی به خبر یا بی‌اطلاعی موقت نیز می‌تواند در او احساس اضطراب و نگرانی ایجاد کند. در این وضعیت، ذهن فرد اغلب بر سناریوهای منفی و احتمال‌های تهدیدآمیز متمرکز می‌شود؛ موضوعی که در شرایط جنگ بیشتر تشدید می‌گردد. از سوی دیگر، این افراد تمایل دارند خبرها را به سرعت برای دیگران ارسال کنند و در جریان اطلاعات باقی بمانند. تداوم این وضعیت می‌تواند به خستگی ذهنی، کاهش تمرکز و اختلال در نظم زندگی روزمره منجر شود. به طور کلی، در فضای جنگی که حجم خبر بسیار بالا و پیوسته است، انسان ممکن است از یک مخاطب عادی خبر به فردی تبدیل شود که به طور مداوم درگیر جریان اطلاعات بوده و تا حدی در احاطه‌ی آن قرار می‌گیرد. https://eitaa.com/about_iran

از مخاطب خبر بودن تا اعتیاد به خبر بخش پنجم و پایانی پیگیری مداوم خبر به شکلی که به عادت یا وابستگی تبدیل شود، می‌تواند پیامدهای روانی قابل توجهی بر فرد بگذارد. نخستین اثر آن افزایش سطح اضطراب است. فردی که به طور پیوسته در معرض جریان خبر، به‌ویژه خبرهای منفی یا بحران‌محور قرار دارد، ذهنش در وضعیت دائمی هشدار باقی می‌ماند و احساس نگرانی و نااطمینانی در او تقویت می‌شود. از دیگر پیامدها، خستگی و فرسودگی ذهنی است. حجم زیاد اطلاعات و تلاش برای دنبال کردن مداوم رویدادها باعث می‌شود ذهن فرصت کافی برای استراحت و پردازش طبیعی اطلاعات نداشته باشد. این وضعیت می‌تواند به کاهش تمرکز، افت کارایی ذهنی و احساس آشفتگی فکری منجر شود. همچنین، وابستگی به خبر ممکن است الگوی خواب و استراحت را مختل کند. بسیاری از افراد در این وضعیت پیش از خواب یا حتی در طول شب بارها خبرها را بررسی می‌کنند که این امر می‌تواند کیفیت خواب را کاهش دهد. در کنار این موارد، تمرکز مداوم بر اخبار منفی یا تهدیدآمیز می‌تواند نگاه فرد به جهان را بدبینانه‌تر کند و احساس ناامنی یا بی‌ثباتی را در ذهن او تقویت نماید. در نتیجه، فرد ممکن است حتی در غیاب خطر فوری نیز سطحی از نگرانی پایدار را تجربه کند. به طور کلی، زمانی که دنبال کردن خبر از یک رفتار آگاهانه به عادتی مداوم و غیرقابل کنترل تبدیل شود، می‌تواند به افزایش اضطراب، خستگی ذهنی، اختلال در خواب و تغییر در برداشت فرد از واقعیت‌های پیرامون بینجامد. https://eitaa.com/about_iran