دلم واسه آرزوهایی که بخاطر گرونی بیخیالشون شدن ، میسوزه . واسه آینده روشنی که تورم تاریک و سیاهش کرد . واسه پدری که شرمنده شد و غرورش جلوی خانوادش شکست . واسه مادری که توی تنهاییش اشک میریزه و نمیدونه چیکار کنه . واسه بچه ای که روش نمیشه و دلش نمیاد خواستهاشو بگه . واسه جوونی که ناامیده . واسه ایرانی ای که زیرِبار اینهمه فشاری که حتی مقصرشون نیست کمر خم کرده .
آری عزیزِ من ! ما همه حیف شدهایم ...