اینجا یه بوی خوب غذایی میاد که همش دوست دارم بگم چه بوی خوبی~

وقتایی که به تلاش های عاطفیِ هرچند بی ‌نتیجه ی دیگران، نگاه واقع‌گرایانه می‌کنی ازت بدم میاد زهرا! فقط حق داری درمورد مشکلات شخصی خودت و مسائل علمی و منطقی، نگاه واقع‌گرایانه داشته باشی. تو بقیه موارد خیلی سنگدلی محسوب می‌شه. تو مسائل عاطفی اصن نتیجه مهم نیس بار آخرت باشه!

فک کنم باید تو بیوی کانال می‌نوشتم با توجه به خود درگیری مزمنی که دارم اینجا رسماً دو ادمین یا بیشتر، فعاله!

روزی صد بار گوشیم رو گم می‌کنم-_- بسه دیگععع

با بعضی کانالا رو به رو می‌شم که واقعاً واقعاً واقعاً به معنای واقعی هیچ محتوایی نداره هیچچیییی نمیگم محتوای به درد بخور و مثبت و صحیح، نه! حتی محتوای منفی و نامناسب و غلط هم نداره! اصن درک نمی‌کنم‌شون😐

زهرا باهات قهرم کاملاً! برای مدتی از پیشم برو! کمی تنهام بگذار!..

«چگونه با عباس (ع) مناجات کنیم؟» -برای امشب-

امشب دعا می‌کنم خدایا یه کاری کن با خودت حال کنیم! یه کاری کن تک تک لحظه های زندگی از بودن با «تو» حال کنیم و این وسط با آدما هم خوش و بش کنیم. نه اینطوری که الان هستیم.‌. گیر کردیم وسط آدما و فرو رفتیم تو روابطمون و اصل کاری رو یادمون رفته.. نه اینطوری که سالی ماهی یه دفعه کارمون گیر میشه و میایم در خونه ت و بعد هم که گیرمون حل شد با خوشحالی می‌دویم سمت آدما و دنیاشون.. خدایا بزار کل زندگی با خودت حال کنیم!

شبِ سیزدهم: از دیشب تا حالا بیدارم و حالا در واقع صبحه. چیزی که داشتم در حین انجام کارهام بهش فکر می‌کردم این بود که اگه تو اون حالی که اون لحظه بودم بمیرم راضی ام یا نه! بعد رسیدم به یه قاعده ی کلی! هر موقع شک داشتی که آیا داری کار درست رو در زمان درست انجام می‌دی یا نه یک آن فکر کن اگه تو این حال بمیری راضی هستی یا نه! اگه نه اون کار رو انجام نده! نه به این معنی که شبانه روز عمل صالح انجام بدی:/ نه! یعنی مثلاً می‌گی من الان دارم تفریح می‌کنم چون وظایفم رو انجام دادم و حالا نیاز به استراحت دارم. اگر هم بمیرم حسرتی نمی‌خورم که چرا تفریح کردم. چیزی بوده که نیاز داشتم و یه منطقی پشتش بوده! همین!

وقتی ویسش پلی میشه به روایت تصویر":)

شمام اگه مث من ذاتاً آدم توجه طلبی هستید _که البته خوب هم نیست_ احتمالاً کل زندگی دنبال یکی بودید که درک‌تون کنه و وقتی حتی حالتون یه ذره بده بفهمه و اهمیت بده، نادیده تون نگیره و وقتی گرفته اید و اعصابتون خورده حالیش باشه و مراعاتتون کنه و کمک کنه حالتون بهتر بشه. و ممکنه خیلی هاتون به این نتیجه رسیدید که این جور افراد که واقعاً اهمیت می‌دن خیلی کمن و از خیر پیدا کردن یکی از این آدما گذشته باشید. ولی خب چیزی که می‌خوام بگم اینه که این آدما کم نیستن! بلکه کلا نیستن. بله دوستان شما کل این کره ی خاکی رو بگردید یه دوست پیدا نمی‌کنید که حواسش به گوشه ی ناخون شما هم باشه. حواسش به زحماتتون باشه و قدردان شما باشه. نگردید دنبال همچین آدمی. تو آدما دنبالش نباشید! حکمت وجود آدما تو زندگیمون چیز دیگه ایه و اون این که سعی کنیم با آدمای مختلف سر و کله بزنیم و شخصیت خودمون رو کامل تر و شکوفا تر کنیم! و در نهایت اونی که حواسش به همه ی زحمتاتون هست، به همه ی حالای بدتون و شرایط سختی که تحمل می‌کنید و حتی اگه خودتون یادتون بره اون فراموش نمی‌کنه و یه روزی همه رو جبران می‌کنه فقط همون خداست!