... آیا فکر می‌کنی دوستیِ با من، رضایتی خالص خواهد بود؟ فکر می‌کنی من قابل اعتماد و وفادارم؟ آیا چیزی فراتر از این نما، این رفتار صاف و همراه با مدارای من، نمی‌بینی؟ هرگز فکر نکرده‌ای _ای رویاپرداز_ که شاید همه ی اینها، خیال و وهم باشد...؟

باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی...!

گاهی فکر می‌کنم برای این دنیا زیادی حساس و شکننده ام ...

و این چیزیه که در اعماق وجودم یافتم

در ظاهر شاید تا چندین لایه محکم به نظر برسم..

اما بعد از اون حقیقت آشکار می‌شه

و عجیب اینکه ضربه های بیرونی مثل تیغی تیز، به آنی همه لایه ها رو می‌شکافند و مستقیم به قلب ماجرا راه پیدا می‌کنن! به اون جایی که شدیداً شکننده س

شاید حتی

"شکسته"

هر چقدر هم اون شکنندگی و شکستگی رو با لایه های متعدد بپوشونم و محافظت کنم، باز شکننده ام! شکسته‌م! ماهیتم تغییری نمی‌کنه، فقط لایه ها اند که اضافه می‌شن و منو از آدما دور می‌کنند

و گاهی به "سکوت" می‌رسم

"سکوت مطلق" تنها بیانی که قوی تر از کلماته!