نمی‌تونم عزیزِ من! مفاهیم نازک و رنجورم نمی‌تونن بار سنگین کلمات رو به دوش بکشن! بیا فقط هر موقع حرفی داشتیم سکوت کنیم و به چشم های هم خیره بشیم!

جایی رو دیگه ندارم که برم...

[در انتظار معجزه ای دور...]

بر سر تربت من با می و مطرب بنشین تا ز بویت ز لحد رقص کنان برخیزم...

Come on

چه دلخراش نجاتی که مرگ هم حتی مرا به تیزی قلاب از آب می‌گیرد

حقیقت اینه که مجازی یه توهمی ایجاد می‌کنه که فکر می‌کنی تنها نیستی! یعنی مجازاً تو رو از تنهایی در میاره و نه حقیقتاً! و بعد وقتی یه مدت ازش فاصله بگیری، از قبل هم بیشتر احساس تنهایی می‌کنی آره مدتیه که وابسته شدی به یه مجاز! و حالا از دست دادن اون هم برات سخته. از چاله دراومدی و افتادی تو چاه. اگه فقط گه گداری به فضای حقیقی برگردی و اینجا رو کنار بزاری، بیش تر از قبل احساس تنهایی می‌کنی... پس هی بیشتر و بیشتر تو مجازی فرو می‌ری می‌بینی که اسیر شدی و کاری از دستت ساخته نیست. دیگه جرأت برگشتن به فضای حقیقی و تلاش برای تنها نبودنِ حقیقی رو نداری. اما چی می‌شه اگه یه خطای انسانی یا کامپیوتری در یک لحظه همه ی مجازی رو از بین ببره؟ انگار از اول هیچ چیز نبوده! اون وقت چه اتفاقی میوفته؟

hate myself..

i just wanna leave everything!

آه! دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست....

هعییی سم وایز تو چنین خوب چرایی😔 *ریواچ برای هزارمین بار

*مقاومت در برابر دیدن قسمت آخر سریال