آدم به طور کلی در نود و پنج درصد اوقات واقف به وجود داشتن خودشه
ولی دقت کردین یه وقتایی آدم انقد خماره ( حالا یا از خستگی یا از شدت یه احساس خاص یا هرچی) که واقعاً واقعاً حس میکنه حتی واقف به موجودیت خودش هم نیست.
به معنای واقعی کلمه غافل از همه چی...
باید فکر کنه و لحظهای تأمل کنه و بعد بفهمه تو بُعدی یا ابعاد خاصی «وجود» داره
خیلی جالبه خیلی