بی تابم این روزها و این ساعات، شدیدا بی‌تابم و هیچ دست آویزی ندارم..

من رو به داستان ها ببر؛ جایی که انسان ها بی‌نقص اند ...!

«You will feel a deap longing for something you cannot quite remember!»

:)

کاش تو کتابخونه های ما هم رامن میفروختن

می‌خوابی غم‌گینی چشمات رو باز می‌کنی...باز غم‌گینی....

فک کن مثلاً حوصله ت سر رفته می‌ری تو این اپ نزدیک ترین xxxx (تایپ دلخواهت) رو پیدا می‌کنی می‌رین دو ساعت باهم وقت می‌گذرونین و تادااا دیگه حوصله‌ت سر رفته نیس😃

حالا اینا رو فارغ از عقاید و فرهنگ ایرانی اسلامی گفتم😂

نور؟ آه نه... در زمان ما، خورشید رفته بود! ما نور رو در کپسول های سبز و کدر ذخیره می‌کردیم و اون‌ها رو فرومی‌دادیم تنها برای اینکه زنده بمانیم! انگار که هیچ کس نمی‌خواست در تاریکی بمیرد..

اینجوری نیس که آدم منفی و دپی باشم یا بخوام خودمو دارک جلوه بدم و فلان ولی وقتی غمگینم واقعاً غمگینم نمی‌تونم خودمو بزنم به اون راه نمی‌تونم خودمو بکشم بیرون حقیقت اینه خودم هم اذیت میشم که دارم جو منفی می‌دم ولی دست خودم نیس اونقدرا هم قوی نیستم واقعاً!

دیدین تو تایپا میزنن مثلاً xxxx ِ ناسالم حس می‌کنم دارم تبدیل میشم به اون نسخه ی ناسالمِ خودم و این قضیه که تماشاگر اینجور تغییرات خودت باشی و نتونی کار خاصی برا خودت بکنی، واقعاً قضیه ی ناخوشایند و ناامید کننده ایه

but sometimes, l sit in a chair late at night and quietly feel very bad.