ولی یه چیزی بهم ثابت شده نود درصد اوقاتی که حس دل‌تنگی و دوری و غمگینی می‌کنم و نمیدونم چرا، دلیلش برمی‌گرده به خودم و کارام اثر اون کارهای گذشته مه که حالمو بد می‌کنه کارهایی که روحمو تاریک کردن..

حالا هرچی

تو میتونی یک ساعت تمام با من مشغول مکالمه ی سطحی و حرفای خودمونی بشی و هرگز نفهمی که در همون آن، آیم سو سد!

هه.. آیم سو سد

حتی نمیشه اسمش رو غمگینی گذاشت حس و فکر و حالیه که نمیخوام حتی بهش فکر کنم نمیخوام راجع بهش حرف بزنم و نمی‌دونم حتی اسمش چیه

علی الحساب فقط دوست دارم فرار کنم؛ "از خودم"

حسِ اینکه انگار ذره ای عشق درونم نیست!

عشق به معنای اون کششی که تو تمام اجزای عالمه و هیچ موجودی ازش خالی نیست

اما من کاملاً حس خنثایی و پوچی میکنم

و l don't wanna talk about it more

Just wanna cry so hard...

بیشتر ناراحت می‌شم وقتی اینجوری تلاش می‌کنی لبخند بزنم در حالی که حتی نمی‌تونم لب هامو تکون بدم و قیافه ی خنده به خودم بگیرم..