"possibilities" ... I like that word!

با این حال به محض اینکه میفهمی چته تموم امیدها خاموش می‌شه

چرا دنبال اینم با چیزای حقیقتاً بی ارزش به خودم حس ارزشمندی بدم؟؟ چرا نمیدونم که نمیشه؟

از شدت آن استیبل بودن خودم خنده م می‌گیره

به حدی از آدمای جدید میترسم که حتی از هر آدمی که ممکنه بیاد اینجا هم میترسم و این بده

ولی خنده دار هم هس در نوع خودش😂

این چه مرضیه که وقتی غمگینی می‌ری فیلم و سریال غمگین می‌بینی که بیشتر غمگین شی ؟ مسئله اینه وقتی غمگینی هر فیلم و سریالی و حتی هر پدیده ای در اطرافت رنگ غم می‌گیره

اگه می‌خواستم نویسنده شم مطمئنم هیچ وقت کتابم چاپ نمی‌شد نه چون کسی چاپش نمیکرد، اونش رو یه فکری می‌کردم فقط چون اونقدر نگران اثر اشتباه گذاشتن رو دیگران بودم که بیخیالش می‌شدم

نمیشه یه کم آدمِ جدید خرید واسه این زندگی؟

حس می‌کنم اون لایه ی اولِ اولِ خودم، حقیقتاً شایسته ی صفتِ «شکننده» س.

~

یه حسِ «به عکسهای خودم خیره ام کدام منم/زمانه خاطره های مرا کجا برده ست؟» به هر لحظه از زندگی!