سردمه و دلم خوابِ خوش میخواد

زندگی غیر قابل پیش بینیه عزیز من آروم باش

تقریباً یک ساله فیلم و سریال کره‌ای و یکی دو ماهه کلا فیلم و سریال دیدن رو کنار گذاشتم. اصن چنین تصمیمی هم نداشتم به هیچ وجه ولی یهو از یه ور سرم خیلی شلوغ شد از اون ور اشتراک فیلیمو و نماوام بعد مدت ها تموم شد، کل دو فصل سریالی که میخواستم رو دیدم و فیلم خاصی رو هم در نظر نداشتم. خلاصه اینجوری شد و نتیجه اینکه الان واقعا حالم نسبت به پیش از اون خیلی بهتره. به عمیق شدن هام و غمگینی های بی دلیل و اینکه یهو میزنه به سرم کاری ندارم، اینا همه رواله. ولی دست کم ذهنم و کلا روانم آروم تر شده. کلا اکثر فیلم و سریال ها(ی جدید مخصوصاً) دو تا ویژگی اساسی دارن، یک اینکه به هیچ وجه انعکاسی از زندگی واقعیِ آدما نیستن (کیدراما) و دو اینکه پر از شک و تردید و سوال های بی‌جواب نسبت به خودت و عقایدت و جنسیتت و سبک زندگیت و بزرگ تر از اون نسبت به جهان و حساب کتابش (فیلم های خارجی جدید) نتیجه اینکه از یه طرف تو خیالات و آرزو هایی فرومیبرنت که هیچ وقت قرار نی تو واقعیت رخ بدن از اون طرف میرسی به اونجا که همش به خودت میگی what the hell am i doin with myself/ in this world و روز به روز ناراضی تر میشی از همه چی. حالام نه میخوام بگم با چشم باز فیلم ببینید و این خزعبلات..(با چشم باز یا بسته اثرش رو میزاره اساتید) نه می‌خوام بگم اصن فیلم نبینید دیگه خیلی هم تفریح لذت بخشیه و مزیت های فراوان داره فقط خواستم بگم این تجربه من بود و شاید به دردتون بخوره همین_

یا رو یه کی دورادور کراش میزنم یا بهش نزدیک میشم و ارتباط میگیرم دوتاش باهم نمیشه

کاش قدرتش رو داشتم از بدبختیام جک بسازم و بهشون بخندم واقعاً آدمای باحالی ان اینا که به سختی های غیرقابل حل زندگی میخندن و از دید طنز بهش نگاه میکنن

پروفایل اینجا اصن به اینجا و شخصیتم نمیخوره😂نمی‌دونم چرا گذاشتمش

«آنچه گفته نمیشود اشک می‌شود» ...چقدر ملموس!

تمنای خواب*

"تلاش مذبوحانه‌ ای برای شادی"

تویی که باطنت از ظاهرت بهتره رو روزی صد بار به منی که ظاهرم از باطنم بهتره ترجیح میدم!

دیدن آدمای قدیمی همیشه با حس و حال عذاب آوری همراه بوده اونجایی که میفهمی همه خوب شده‌ن و زندگی کرده‌ن و بزرگ شدن "و فقط تو موندی"

هر شب هر شب