Like evvvery moment l want, l can cry for nothing

خو این همه اشک از کجا میاد brooo

Doesn't make sense

Nothing ever makes sense

هیچ احساسی پایدار نیست.

*خیلی وقته از دستت دادم و خودم نمیدونم . . . (زمان، عاقبت یه جایی آگاهمون می‌کنه)

اعتماد به نفس کاذب بهتر از اعتماد به نفس نداشتنه.

واکنش مغزم به حضور در هر رویداد اجتماعی :

ناگهان اطرافت تاریک میشه و بلافاصله می‌فهمی مرگ با شونه های بلند و قد کشیده ش روی سرت سایه انداخته قدم برمیداری و صدای سنگین پاهای مرگ از پشت سر به گوش می‌رسه و توی دلت ترس میندازه انگار هربار فاصله ش رو کمتر می‌کنه اونقدری که دست آخر نفس کشیدن سنگین و سردش رو پشت گردنت حس می‌کنی نفست هر لحظه تنگ تر و آزاردهنده تر می‌شه دوست داری جلوش رو بگیری ولی جرأت نمی‌کنی برگردی و به صورتش نگاه کنی به اندازه یک صدم ثانیه نفست قطع می‌شه و باور می‌کنی که هیچ جایی از بدنت نبض نداره. لحظه ی بعد به روشنایی برگشته‌ای و خبری از حضور شبح وار کسی پشت سرت نیست.

استاد می‌گفت: ما نمیدونیم بعد از مرگ قراره چه به سرمان بیاد! هیچ کس نمیدونه اما عادت کردیم راجب بهش مبهم حرف بزنیم و خیال کنیم عمیق حرف زدیم. تو فلسفه همیشه این مغالطه وجود داشته؛ «مبهم حرف زدن در حالی که فکر می‌کنیم عمیق است!»

relatableee