_

من دارم با پدیده ای به نام enfj رو به رو میشم (بغض خندون واتساپ*)

خودمونیم خیلی هم آدم حسابی تر از ما enfp ها هستن (chuckling*)

دعای امشب: اَللَّهُمَّ مَا أَخَافُ فَاكْفِنِي [خدايا از آنچه مي ترسم مرا بس باش]

انقدی که من مود عوض میکنم واقعاً غیرطبیعیه میدونم خودم

-

خیلی عجیبه از لحاظ روحی کاملاً در وضعیت مساعدی هستم بعد می‌خوابم و تو خواب می‌بینم کاملاً وضع روحی م نامساعده و اصلا حالم خوب نیست بعد دوباره بیدار می‌شم و دیگه اون حس رو ندارم

دو حالت داره یا در ناخودآگاهم حالم بده و خودم نمیدونم یا حالم خوبه و خواب های نامرتبط می‌بینم که احتمال دوم ضعیف تره

who cares?

انسان دوست داره ناامید نباشه! به همین خاطر سعی می‌کنه وقتی راهی نیست به چیزهای نامرتبط امید ببنده. و اون قدر مغز انسان این کار رو دقیق و ظریف انجام میده که اون احتمالِ امیدوارانه خیلی هم مرتبط به نظرت میاد. بعد اون امید رشد می‌کنه و بال و پر پیدا می‌کنه و انسان خیلی جدی بهش ایمان میاره!

و گاهی این امید ها آدم رو گول می‌زنند و باعث می‌شن تصمیمات اشتباهی بگیره. پس مهمه که چند وقت یه بار اون طور که دلمون میخواد نبینیم! چشمامون رو باز کنیم و امید های واهی رو ردیابی کنیم

ولی در کل شاید انسان با همین امید ها زنده ست و زندگی می‌کنه