حسِ اینکه هیچ چیز اهمیت نداره

ظاهر قضیه یه سری احساساتِ آبی و آشنا و غم انگیزه اما حقیقت شون سیاه اند! دوست داشتنی نیستند. هنرمندانه یا ارزشمند نیستند. اینها فقط عقده اند! گره اند!

متنفرم که اینو بگم ولی حقیقت داره

اینجا بیشتر چیزها سیاه اند حتی ارزش ثبت هم ندارند ارزش یادداشت کردن هم ندارند

دارم چیزهای سیاه و بی ارزش رو تو پوششی از ظرافت و خوشایندی تحویل خودم میدم!

دارم خودم رو سر کار میزارم کی میخوام باور کنم؟

آره اشک های زلال هم میتونن بی ارزش باشند! احساسات حقیقی هم میتونن بی‌اهمیت باشند! داستان های قشنگ و یادداشت های دلنشین هم...

فقط دوست داشتم همه چیز باشکوه باشه

یا دست کم خالص

حتی اونایی که تو کل زندگی شون تو ناز و نعمتن، نمی‌تونن از دلتنگی فرار کنن! گمون نکنم حتی بتونن با پول رفعش کنن!

انی وی دلتنگی ده صبح جمعه دیگه واقعاً مزخرفه

تا حالا شده از دونستن شدت واقعیت، گریه‌ت بگیره؟ واقعیتِ گریه آور نه واقعیت به طور مطلق واقعیتی که وجود داره وقتی به شدت و وسعتِ هر آنچه وجود داره فکر میکنی وقتی مجسمش می‌کنی آیا شده از شدت عظمتش و حقیر بودن خودت به گریه بیوفتی؟