وسطِ دویدن با بالاترین سرعت،ناگهان توی یه فرورفتگیِ زمانی می‌افتم و تا اعماقش فرو می‌رم و توش گیر می‌کنم بعد با خاطرات محاصره می‌شم "و اشک ها از راه می‌رسن"

«تو بزرگترین اندوه جهانی»...

من چرا شیفته ی روح های بیمارم؟

بِسْمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحیم مِنَ الحُسینِ بنِ عَلیِّ الی مُحَمّدِ بنِ عَلیِّ اَمّا بَعد فَکَأنَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کَأنَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلام

من کجای راه رو اشتباه رفته بودم..؟

من یه استثناء بودم، میون همه ی کلیات و همیـشه استثناء ها نادیده گرفته می‌شوند..!

بعید می‌دونم تو انگلیسی واژه ای با بار معناییِ «غربت» وجود داشته باشه

علی الحساب I feel so غُربت‌زده

I was passing through and it caught my eye

در بی‌وطنی نیستم از چلچله‌ها کم...

نامه ی سی و چهارم: شازده کوچولوی عزیز من فکر می‌کنم روحم در این سالها به شدت خسته شده فکر می‌کنم دیگه توانایی‌ِ ایستادن و کشیدنِ بدنم رو نداره با این اوصاف، و با در نظر گرفتن اوضاع سیاره‌ت، ممنون می‌شم در نامه ی بعدی نشانه ای از مارِ صحراییِ چنبره زده بر دیوار بهم بدی گمون می‌کنم وقتشه گلم رو رها کنم و به دیدن تو بیام پ.ن: شازده کوچولوی عزیز، من بسیار خسته ام!

من همیشه از شنیدن صدای جاروکشیدنِ رفتگرِ خیابون تو نیمه‌ی شب حسی شبیه آرامش و نزدیک شدن به واقعیت می‌گیرم